در آيات شريفه نجات و سعادت را در بعضى منوط و مربوط بايمان فرموده و در بعضى ايمان را - مقرون با عمل صالح نموده و در بعضى مقرون بتقوى مثل همين آيه شريفه و توضيح مقام اينست كه مثل ايمان مثل درختيست كه در زمين قلب غرس كنند و در اعماق روح انسانى داخل شود و مثل اعمال صالحه مثل محافظت از آن درخت از جهت آبيارى و آفتاب و استعداد زمين كه موجب رشد آن درخت مىشود و ريشه آن محكم مىشود تا به ثمر ميرسد و مثل تقوى رفع مضار از آن درخت كسى او را از ريشه در نياورد يا قطع نكند يا زنگ و شفته و كرم و آفت به او تماس نگيرد پس مىگوييم اگر با ايمان از دنيا رفت بالاخره نجات دارد و لو آلوده بمعاصى و تارك بعض اعمال صالحه باشد يا بواسطه مغفرت و عفو الهى يا شفاعت شفعاء يا ابتلاآت دنيوى يا عقوبات برزخى پاك شود و نجات يابد و اما اگر مقرون باعمال صالحه شد ايمانش رشد پيدا مىكند و درجات ايمانش بالا ميرود هر چه بيشتر و بهتر باشد رشد و درجاتش زيادتر ميگردد و اگر مقرون بتقوى شد از خطرات و آفات مصون و محفوظ ميماند و الا معاصى باعث ضعف ايمان مىشود بعض معاصى به كلى ريشه ايمان را مىكند بعض آنها باعث اين مىشود كه بى ايمان از دنيا رود بعضى باعث ضعف ايمان مىشود . در اخبار از حضرت باقر و صادق روايت شده كه از معصيت خال سياهى در قلب احداث مىشود هر چه بيشتر سياهى بزرگتر مىشود تا اينكه اگر يك خالى سفيد باقى باشد اميد نجات دارد و اگر تمام سياه شد « لا يرجى بخير و صار قلبه منكوسا » مىشود .
[ سوره النمل ( 27 ) : آيه 54 ]
وَ لُوطاً إِذْ قالَ لِقَوْمِهِ أَ تَأْتُونَ الْفاحِشَةَ وَ أَنْتُمْ تُبْصِرُونَ ( 54 )
و فرستاديم لوط را موقعى كه گفت براى قوم خود آيا ميائيد و عمل ميكنيد فاحشه را و حال آنكه بينايى داريد .
( وَ لُوطاً )
عطف بصالحا است مدخول
وَ لَقَدْ أَرْسَلْنا
يعنى و لقد ارسلنا لوطا و لوط اول كسيست كه ايمان بابراهيم آورد
فَآمَنَ لَهُ لُوطٌ
( عنكبوت آيه 26 ) و اين دلالت ندارد كه لوط قبل از دعوت ابراهيم ايمان نداشته بلكه بر دين حضرت نوح باقى بود چنانچه هود و صالح هم بر دين نوح باقى بودند ابراهيم كه مبعوث شد ناسخ دين نوح بود زيرا عقيده شيعه اينست كه انبياء در تمام عمر معصوم بودند و بر دين حق بودند و ادله آن را در كلم الطيب مجلد