و مفاسد و منافع و مضار است و آن فعل كه داراى اين آثار باشد صلاح و فسادش گويند و آن كس كه بجا ميآورد مصلح و مفسدش گويند و اين دو در همه امور ميآيد در باب عبادات اگر جامع جميع شرائط و اجزاء و خالى از موانع باشد صلاح است و صحيح و اگر فاقد باشد فاسد و باطل است در باب معاملات در باب معاشرات در اخلاق در عقايد در افعال ميآيد اينها به تمام انحاء مفسد بودند بقرينه .
(
وَ لا يُصْلِحُونَ )
كه هيچگونه فعلى كه صلاح باشد و مصلحت داشته باشد از آنها صادر نمى شد عقائد فاسده اخلاق رذيله اعمال سيئه افعال قبيحه حتى همينها ناقه صالح را پى كردند .
[ سوره النمل ( 27 ) : آيه 49 ]
قالُوا تَقاسَمُوا بِاللَّهِ لَنُبَيِّتَنَّهُ وَ أَهْلَهُ ثُمَّ لَنَقُولَنَّ لِوَلِيِّهِ ما شَهِدْنا مَهْلِكَ أَهْلِهِ وَ إِنَّا لَصادِقُونَ ( 49 )
گفتند به يكديگر كه قسم ياد كنيد آن هم قسم باللَّه كه هر آينه شبانه و مخفيانه بريزيم بر سر صالح و كسانى كه اهل او هستند و آنها را بقتل رسانيم پس از آن مىگوييم به ولى مقتول كه ما خبر نداشتيم و مشاهده نكرديم محل قتل و هلاكت او را و محققا ما هر آينه راستگويان هستيم .
(
قالُوا )
مرجع ضمير همان تسعة رهط است آن نه نفر به يكديگر مشاوره كردند و قرار داد كردند (
تَقاسَمُوا بِاللَّهِ )
قسم به خدا ياد كنيد يكى از امورى كه بر انسان واجب مىشود قسم است كه يمين ميگويند و قسم شرعى باللَّه و تاللَّه و و الله است كه سه قسم است و بايد متعلق قسم امر مباح يا مستحبّ يا واجب باشد قسم بر فعل حرام يا ترك واجب منعقد نميشود بخلاف نذر و عهد كه بايد متعلق او راجح باشد و مخالفت قسم كفاره دارد يا عتق رقبه يا كسوه ده نفر يا اطعام ده نفر و اگر متمكن نيست سه روز روزه بگيرد چنانچه ميفرمايد
فَكَفَّارَتُهُ إِطْعامُ عَشَرَةِ مَساكِينَ مِنْ أَوْسَطِ ما تُطْعِمُونَ أَهْلِيكُمْ أَوْ كِسْوَتُهُمْ أَوْ تَحْرِيرُ رَقَبَةٍ فَمَنْ لَمْ يَجِدْ فَصِيامُ ثَلاثَةِ أَيَّامٍ ذلِكَ كَفَّارَةُ أَيْمانِكُمْ إِذا حَلَفْتُمْ وَ احْفَظُوا أَيْمانَكُمْ
( مائده آيه 89 ) لكن اين قسم بر قتل نبى و مؤمنين بود مثل نذرى كه اهل شام كردند كه اگر حسين كشته شد و يزيد فتح كرد مسجد بسازند و پنج مسجد هم بناء كردند كه در لسان ائمه تعبير بمساجد ملعونه فرمودند .