بعضى گفتند كه فرمود زودتر از اين مقدار زمان ميخواهم كه گفتند حضرت سليمان اول آفتاب ميآمد در مجلس قضاوت بين الناس تا قبل از ظهر چند ساعت طول ميكشيد و اراده داشت كه زودتر از اين مقدار عرش بلقيس حاضر شود ولى اين كلام به نظر تمام نيست زيرا مقصود سليمان به اين چند ساعت تغييرى پيدا نميكند بلكه ممكن است نظر مباركش بر اين بود كه مقام آصف بر لشكريان و ملاء خود معلوم شود يا اينكه اطمينان به اين عفريت نداشت كه مبادا تصرفى و جنايتى بكند .
[ سوره النمل ( 27 ) : آيه 40 ]
قالَ الَّذِي عِنْدَهُ عِلْمٌ مِنَ الْكِتابِ أَنَا آتِيكَ بِهِ قَبْلَ أَنْ يَرْتَدَّ إِلَيْكَ طَرْفُكَ فَلَمَّا رَآهُ مُسْتَقِرًّا عِنْدَهُ قالَ هذا مِنْ فَضْلِ رَبِّي لِيَبْلُوَنِي أَ أَشْكُرُ أَمْ أَكْفُرُ وَ مَنْ شَكَرَ فَإِنَّما يَشْكُرُ لِنَفْسِهِ وَ مَنْ كَفَرَ فَإِنَّ رَبِّي غَنِيٌّ كَرِيمٌ ( 40 )
گفت آن كسى كه نزد او بود علمى از كتاب من ميآورم پيش از اينكه رو برگردانى پس چون كه ديد تخت بلقيس بر قرار شد نزد سليمان فرمود اين از تفضلات پروردگار من است تا آزمايش كند مرا كه آيا شكر ميكنم يا كفران نعمت ميكنم و كسى كه شكر گذار باشد نفعى بر خدا ندارد ، نفعش به خودش ميرسد و كسى كه كفران نعمت كند ضررى بر خداوند ندارد پس پروردگار من بى نياز است نه احتياجى به شكر بندگان دارد و نه ضررى از كفران آنها ميبرد و كريم است از راه لطف و عنايت ببنده توفيق شكر ميدهد .
اين آيه شريفه سنگيست بر دهان كسانى كه منكر قدرت انبياء و ائمهء ( ع ) هستند كه ابى عبد اللَّه از مدينه قبضه خاكى از گودال قتلگاه بردارد و بام السلمه دهد يا زين العابدين از اسيرى بيايد بدن پدر بزرگوار خود را دفن كند يا حضرت رضا از مدينه بيايد زندان بغداد يا حضرت جواد از مدينه بيايد خراسان و امثال اينها با اينكه در اخبار زيادى در كافى و بصائر الدرجات و ساير كتب اخبار دارد كه اسم اعظم الهى هفتاد و سه حرف است و نزد آصف يك حرف بود و در بعضى اخبار دارد نزد عيسى دو حرف بود و نزد موسى چهار حرف و نزد ابراهيم هشت حرف نوح پانزده حرف نزد آدم بيست و پنج حرف و نزد پيغمبر و ائمه هفتاد و دو حرف و