يكى از اسماء الهيه متكلم است نه به آلات و اسباب بلكه به ايجاد كلام چنانچه با موسى تكلم كرد و چون كلام عرض است محتاج به معروض است لذا ايجاد كلام در يك جسمى مىشود ، يا در هواء و يا در سنگ ريزه در كف مبارك حضرت رسول يا در سوسمار شهادت برسالت كه گفتيم معجزه فعل الهيست يا در شجره براى موسى كه مىفرمايد : در سوره قصص آيه 30
فَلَمَّا أَتاها نُودِيَ مِنْ شاطِئِ الْوادِ الْأَيْمَنِ فِي الْبُقْعَةِ الْمُبارَكَةِ مِنَ الشَّجَرَةِ أَنْ يا مُوسى إِنِّي أَنَا اللَّهُ رَبُّ الْعالَمِينَ
و در سورهء طه آيه 12 امر بخلع نعلين شد
فَلَمَّا أَتاها نُودِيَ يا مُوسى إِنِّي أَنَا رَبُّكَ فَاخْلَعْ نَعْلَيْكَ إِنَّكَ بِالْوادِ الْمُقَدَّسِ طُوىً
و وادى مقدس گفتند زمين كربلا بوده و او است بقعه مباركه .
(
فَلَمَّا جاءَها )
يعنى چون نزديك شد به آتش .
( نودى ) ندا دهنده خداى متعال است .
(
أَنْ بُورِكَ مَنْ فِي النَّارِ وَ مَنْ حَوْلَها )
مفسرين گفتند مراد ملائكه هستند كه در آن نور بودند و موسى كه در حول او بود يا بالعكس موسى داخل بود و ملائكه در حول لكن آنچه به نظر مىآيد و شواهدى از خارج و داخل داريم و اللَّه العالم اينكه نورى كه مشاهده كرد موسى و تخيل نار كرد نور مقدس محمد و آل بود و بورك من فى النار ابدان مطهره ابى عبد اللَّه و اصحابش و شيعيانى كه در اين زمين دفن شدهاند و مىشوند و مراد و من حولها نجف ، كاظمين ، سرمنرآست كه انوار مقدس ائمه عراق و شيعيان كه در اين اماكن مشرفه مدفون هستند و در آيه معين نفرموده من فيها و من حولها را و شواهدى كه بر اين دعوى داريم يكى اينكه خطاب به موسى شد پس خود موسى خارج از من فيها و من حولها است ، دوم اينكه ملائكه در نور يا نار نبودند ، سوم اينكه فرمايشى كه خطاب به ابى عبد اللَّه حضرت زين العابدين نمود
« طوبى لارض تضمنت جسدك الشريف »
چهارم اينكه فرمايش امير المؤمنين كه فرمود
« كنت مع الانبياء سرا و مع محمد ( ص ) جهرا »
پنجم اينكه در اخبار دارد كه زمين كربلا يك قطعهاى از بهشت است و فرداى قيامت امر مىشود كه ببرند در بهشت و كسانى كه در آنجا دفن شدهاند موقعى كه سر از قبر بيرون مىآورند در بهشت هستند و غير اينها .