الهى مىشوند .
(
الْمُلْكُ يَوْمَئِذٍ لِلَّهِ
) : هميشه مالكيّت ذاتيّه مختصّ بذات او است لكن در دنيا بسيارى دعوى ملكيّت ميكنند يكى سلطنت يكى رياست يكى دولت يكى ثروت و نحو اينها لكن در قيامت تمام ضعيف
« لا يَقْدِرُونَ عَلى شَيْءٍ
) هستند .
(
يَحْكُمُ بَيْنَهُمْ
) : حكم حكم او است احدى اختيار ندارد :
« يَوْمَ لا تَمْلِكُ نَفْسٌ لِنَفْسٍ شَيْئاً »
انفطار آيهء 19 .
(
فَالَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ فِي جَنَّاتِ النَّعِيمِ
) : تفسيرش واضح مكرّر بيان شده .
[ سوره الحج ( 22 ) : آيه 57 ]
وَ الَّذِينَ كَفَرُوا وَ كَذَّبُوا بِآياتِنا فَأُولئِكَ لَهُمْ عَذابٌ مُهِينٌ ( 57 )
و كسانى كه كافر شدند و تكذيب بآيات ما كردند پس براى آنها است عذاب خوار كننده .
(
وَ الَّذِينَ كَفَرُوا
) : كفر منحصر به كسانى نيست كه داخل در دين اسلام نشدند مثل مشركين و يهود و نصارى و مجوس و صابئين و امثال آنها بلكه بسيارى از فرق مسلمين را هم شامل مىشود مثل نصاب كه نصب عداوت كردند با خاندان رسالت ، و خوارج مثل طلحه و زبير و عائشه و أهل بصره كه خروج بر امام زمان امير المؤمنين كردند در جنگ جمل ، و معاويه و اهل شام در جنگ صفين ، و خوارج نهروان و لشگر كربلا ، و مثل كسانى كه بدعت در دين گذاردند يا منكر ضرورى دين شدند و أشباه آنها تمام صدق كفر بر آنها مىكند و أحكام كفر بر آنها بار مىشود .
(
وَ كَذَّبُوا بِآياتِنا
) : مراد تكذيب قرآن فقط نيست اگر يك آيه از قرآن را تكذيب كرد مكذّب بآيات الهى شده مثل آيهء ربا :
« وَ أَحَلَّ اللَّهُ الْبَيْعَ وَ حَرَّمَ