و اسلام تا بيايد آنها را مرگ و قيامت ، يا بيايد آنها را عذابى كه مثل نداشته باشد .
(
وَ لا يَزالُ الَّذِينَ كَفَرُوا
) : مراد آن كفّارى هستند كه در آيهء قبل اشاره شد كه در قلوب آنها مرض است و قساوت گرفته و ديگر قابل هدايت نيستند و در شقاق بعيد هستند بكفر باقى مىمانند تا اينكه بيايد آنها را ساعت كه مرگ باشد و أوّل عذاب قيامت كه فرمود : « اذا مات ابن آدم قامت قيامته » .
(
فِي مِرْيَةٍ مِنْهُ
) : مرجع ضمير ممكن است قرآن باشد يا اسلام يا شخص نبىّ و اينها تلازم دارد زيرا منكر قرآن منكر اسلام و منكر رسالت هم هست و كذا العكس .
(
حَتَّى تَأْتِيَهُمُ السَّاعَةُ
) : ممكن است أجل باشد يا قيامت كبرى يعنى تا آخر عمر بكفر باقى مىمانند .
(
بَغْتَةً
) : كه مىفرمايد :
« وَ ما أَمْرُ السَّاعَةِ إِلَّا كَلَمْحِ الْبَصَرِ أَوْ هُوَ أَقْرَبُ »
نحل آيهء 79 .
(
أَوْ يَأْتِيَهُمْ عَذابُ يَوْمٍ عَقِيمٍ
) : گفتند : عذاب يوم بدر بوده كه ملائكه به يارى اسلام آمدند كه اين روز عقيم بود ديگر مثل پيدا نكرد ، و اين ترديد به كلمهء او براى اين است كه أين كفّار دو قسمت شدند يك قسمت در بدر كشته شدند و يك قسمت بكفر تا آخر عمر باقى ماندند .
[ سوره الحج ( 22 ) : آيه 56 ]
الْمُلْكُ يَوْمَئِذٍ لِلَّهِ يَحْكُمُ بَيْنَهُمْ فَالَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ فِي جَنَّاتِ النَّعِيمِ ( 56 )
سلطنت و مالكيت در روز قيامت مختصّ بذات اقدس او است حكم مىفرمايد بين بندگانش پس كسانى كه ايمان آوردند و عمل صالح دارند در بهشتها متنعّم بنعم