[ سوره الأنبياء ( 21 ) : آيه 84 ]
فَاسْتَجَبْنا لَهُ فَكَشَفْنا ما بِهِ مِنْ ضُرٍّ وَ آتَيْناهُ أَهْلَهُ وَ مِثْلَهُمْ مَعَهُمْ رَحْمَةً مِنْ عِنْدِنا وَ ذِكْرى لِلْعابِدِينَ ( 84 )
پس ما اجابت كرديم از براى او و بر طرف نموديم آنچه كه به او بود از ضررها ، و داديم به او اهل او را و مثل اهل او با اهل او از روى رحمت از نزد ما ، و يادآورى از براى عبادت كنندهگان .
(
فَاسْتَجَبْنا لَهُ
) : در آيهء قبل و لو به صورت دعا نبوده بنحو اخبار بوده مثل كسى كه نزد بزرگى در دل مىكند و غرضش اين است كه رفع گرفتارى او را بكند لذا مىفرمايد ما اجابت دعاء او را كرديم كه البته هر دعائى اجابت دارد چنانچه مىفرمايد :
« وَ قالَ رَبُّكُمُ ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ »
مؤمن آيهء 62 . و البته وعدهء الهى تخلف پذير نيست بلكه از حكم بليّات مؤمنين اين است كه بروند در خانهء خدا و دعاء و تضرّع نمايند ، و اگر هم صلاح در اجابت او نيست در قيامت به اضعاف مضاعف به او عنايت مىفرمايد كه آرزو مىكند اى كاش يك دعاء من اجابت نشده بود .
(
فَكَشَفْنا ما بِهِ مِنْ ضُرٍّ
) : چه ضرر بدنى كه به كلى رفع امراض او شد و چه ضرر مالى كه تمام اموالش به او برگشت با زياده حتى دارد در خبر :
جبرئيل آمد و چشمهء آبى بود كه از برف سفيدتر و از عسل شيرينتر و از كافور خوشبوتر از آن آب نوشيد و در آن چشمه غسل كرد و بكلّى امراض او زايل شد ، و حسن و جمالى پيدا كرد كه صورتش مثل ماه ليلة البدر شد ، و دو حلّهء بهشتى آورد و به او پوشانيد و بر او ملخ طلا باريد ، و دو چاه عظيم داشت يكى مملوّ از طلا شد و ديگرى از نقره ، و چهل هزار شتر و بيست هزار ناقه ، و چهل هزار گاو ماده و چهل هزار گاو نر و چهار هزار ميش و چهار هزار بز ، و پنج هزار بنده و پنج هزار كنيز و چهار هزار وكيل داشت بر ضياع او كه اجرت هر كدام در