بدون ايمان هيچ عملي صحيح و صالح و مقبول نيست و همين نحو كه ايمان شرط است بقاء ايمان تا آخرين نفس هم شرط است كه اگر فرض كنيم كه هفتاد سال اعمال صالحه با ايمان بجا آورده باشد و نزديك موت ايمان از او سلب شود كليّهء اعمالش حبط مىشود و مصداق (
أُولئِكَ حَبِطَتْ أَعْمالُهُمْ
) مىشود و صدق (
وَ هُوَ مُؤْمِنٌ
) بر او نميكند بلكه و هو كافر بر او صادق است .
(
فَلا يَخافُ ظُلْماً
) يعنى مطمئن باشد در كمال امن كه به مقدار خردلى به او ظلم نميشود كه گفتند نكره در سياق نفى مفيد عموم است .
(
وَ لا هَضْماً
) هضم نقصان و ذهاب حق است كه بداند جزئى از اعمال صالحه او در نزد پروردگار از بين نمىرود چنانچه ميفرمايد (
فَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ خَيْراً - يَرَهُ
) آن هم اجر كامل به او داده مىشود لكن از روى تفضّل نه استحقاق زيرا مكرر گفتهايم كه عقوبات از روى استحقاق است بيش از استحقاقش او را عذاب نمىكنند ولى مثوبات از راه تفضّل است احدى طلبى از خدا ندارد حتى الانبياء و الاولياء بلى چون وعده فرموده البته به او تفضل مىشود و خلف وعده بر خدا محالست .
[ سوره طه ( 20 ) : آيه 113 ]
وَ كَذلِكَ أَنْزَلْناهُ قُرْآناً عَرَبِيًّا وَ صَرَّفْنا فِيهِ مِنَ الْوَعِيدِ لَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ أَوْ يُحْدِثُ لَهُمْ ذِكْراً ( 113 )
و همين نحوى كه بر امم سابقه و انبياء گذشته دستورات فرستاديم نازل كرديم كتاب را كه اين قرآن مجيد باشد بلسان عرب و مكرر در مكرر در او و عدو و عيدهايى داديم باشد كه اين امّت بپرهيزند از معاصى يا اينكه متذكّر شوند بامور آينده و پيشامدهاى مترتب بر اعمال و كردارشان .
(
وَ كَذلِكَ أَنْزَلْناهُ قُرْآناً عَرَبِيًّا
) خداوند هر پيغمبرى كه ارسال ميفرمود