(
فَإِنَّكَ رَجِيمٌ
) رجيم اطلاق بر معانى مىشود يكى گمان و ظن و خيال بدون مدرك ، چنانچه ميفرمايد :
وَ يَقُولُونَ خَمْسَةٌ سادِسُهُمْ كَلْبُهُمْ رَجْماً بِالْغَيْبِ
.
و به زبان فارسى حرف را ميرانند بدون مدرك ديگر بمعنى تازيانه و سوط است كه در حدود شرعيه مثل زنا و شرب و قذف معين شده و در اينجا بمعنى دور انداختن است إنسان يك چيزى را كه هيچگونه فائده ندارد دور مياندازد و شيطان در دستگاه ربوبى هيچ نحوه خيرى در او نبود خداوند او را دور انداخت ، زيرا منكر حكمت و عدل الهى شد كه العياذ باللّه خدا اشتباه كرده و مرجوح را بر راجح ترجيح داده و از اين جهت كافر شد و تعجب است كه از اين عقيده هم برنگشت و تا قيامت بر اين عقيده باقى است .
و ابن ابى الحديد بعد از اينكه معترف است با فضيلت على عليه السّلام بر خلفاء سه گانه ميگويد :
( الحمد للَّه الذى فضل المرجوح على الراجح ) .
چون عامه منكر حسن و قبح هستند و خدا را عادل نميدانند و ميگويند اگر فرداى قيامت خدا حسين را جهنم برد و شمر را بهشت كار قبيح نكرده و حال آنكه حسن و قبح امريست كه حتى حيوانات پست هم درك مىكند سگ را اگر سنگى زنى پارس مىكند و اگر لقمه نانى نزد او انداختى دم ميجنباند حتى بچه شير خوار اگر مادرش رو به او ترش كند گريه مىكند و زار مىزند و اگر در صورتش خنده كند تبسّم مىكند .
[ سوره الحجر ( 15 ) : آيه 35 ]
وَ إِنَّ عَلَيْكَ اللَّعْنَةَ إِلى يَوْمِ الدِّينِ ( 35 )
( و محققا بر تو لعنة است تا روز جزا ) لعن مقابل صلوات است صلوات شمول و قرب برحمت است و لعن منع و بعد از رحمت و صلوات و لعن دائر مدار ايمان و كفر و دوستى دين و عداوت آن است ، چنانچه در حق مؤمنين صابرين ميفرمايد :
أُولئِكَ عَلَيْهِمْ صَلَواتٌ مِنْ رَبِّهِمْ وَ رَحْمَةٌ وَ أُولئِكَ هُمُ الْمُهْتَدُونَ
بقره آيه 152