آيه 21 و 22 (
رُوحُ الْقُدُسِ )
كه امين وحى الهى است و جزو آن چهار ملك مقرّب ميكائيل موكّل ارزاق عباد اسرافيل موكل ارواح عباد عزرائيل موكّل قبض ارواح جبرئيل موكل علم و الهام بقلوب كه دارد
العلم نور يقذفه اللَّه فى قلب من يشاء
( من ربك ) از جانب پروردگار تو ( بالحق ) بجا و بموقع نجوما در ظرف بيست و دو سال (
لِيُثَبِّتَ الَّذِينَ آمَنُوا )
كه عمده غرض ثبات ايمان مؤمنين است زيرا معجزه باقيه است تا دامن قيامت و مثل معجزات انبياء نيست كه مخصوص بوقت مشاهده باشد و بايد بنقل تواتر بر ديگران اثبات نمود ( و هدى ) كه ميفرمايد
إِنَّ هذَا الْقُرْآنَ يَهْدِي لِلَّتِي هِيَ أَقْوَمُ وَ يُبَشِّرُ الْمُؤْمِنِينَ
بنى اسرائيل آيه نهم در اين آيه ميفرمايد
وَ بُشْرى لِلْمُسْلِمِينَ
و مراد همان مؤمنين است كه در آيه مذكور است زيرا غير مؤمن نجات ندارد و مورد انذار است نه بشارت .
[ سوره النحل ( 16 ) : آيه 103 ]
وَ لَقَدْ نَعْلَمُ أَنَّهُمْ يَقُولُونَ إِنَّما يُعَلِّمُهُ بَشَرٌ لِسانُ الَّذِي يُلْحِدُونَ إِلَيْهِ أَعْجَمِيٌّ وَ هذا لِسانٌ عَرَبِيٌّ مُبِينٌ ( 103 )
و هر آينه ما ميدانيم كه اين كفّار و مشركين ميگويند جز اين نيست كه اين قرآن را پيغمبر اكرم تعليم گرفته از بشر كه او تعليمش داده و حال آنكه لسان آن كسى كه اينها الحاد ميكنند به او يعنى آن كسى كه مىگوييد كه پيغمبر را ياد داده عجميست و اين قرآن لسان عرب فصيح واضح و روشن است عرب نام خود را عرب گذارده به اينكه كلام او معرب عمّا فى الضمير است و ساير لغات را عجم نام كرده كه بمعنى گنگ كه قادر بر تكلم نيست چون كلمات آنها را نميفهميدند چنانچه حيوانات را مثل انعام حيوان عجم ناميدند و حروف منقوطه را كه بتنهايى معنى ندارد حروف معجمه گفتند و فرق بين عجم و اعجم اينست كه عجم كسى را گويند كه نسلش از عجم باشد لكن ممكن است مدتى در عرب بوده و زبان عربى را فرا گرفته و بتواند به عربى تكلّم كند و اعجم آن كسى است كه قدرت بر تكلم به عربى نداشته باشد از اين جهت ميفرمايد (
وَ لَقَدْ نَعْلَمُ )
چون