علم الهى احاطه دارد بكلّ شىء ( انّهم ) اين كفار و مشركين ( يقولون ) اين نسبت را به حضرت رسالت ميدهند (
إِنَّما يُعَلِّمُهُ بَشَرٌ )
اين قران از جانب پروردگار نازل نشده بلكه بشرى تعليم حضرت رسول كرده از قصص انبياء و اخبار سماوى و حال گذشتگان و نحو اينها خداوند براى دفع توهم آنها و تكذيب مقال آنها ميفرمايد (
لِسانُ الَّذِي يُلْحِدُونَ إِلَيْهِ أَعْجَمِيٌّ )
البته اينها شخص معينى را كه با پيغمبر تماس داشته و از طوائف عرب نبوده يا از فارس يا از روم بوده در نظر داشتند خداوند ميفرمايد اين شخص را كه شما الحاد ميكنيد يعنى شريك قرار ميدهيد اصلا قدرت بر تكلم عربى ندارد مفسّرين در تعيين اين شخص هر كدام كسى را گفتند و چون مدركى ندارند اعتبار ندارد فقط مىگوييم خداوند نام او را ذكر نفر ده چون خود مشركين ميدانستند كرا ميگويند ميفرمايد آن كس كه شما مىگوييد اصلا قدرت بر تكلم بلسان عرب ندارد ( و هذا ) يعنى اين قرآن مجيد
لِسانٌ عَرَبِيٌّ مُبِينٌ
شما كه خود را افصح عرب ميدانيد قدرت بر اتيان بيك سوره آن نداريد چه رسد شخص اعجمى كه قدرت بر تكلّم عربى نداشته باشد .
[ سوره النحل ( 16 ) : آيه 104 ]
إِنَّ الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ بِآياتِ اللَّهِ لا يَهْدِيهِمُ اللَّهُ وَ لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ ( 104 )
محققا كسانى كه ايمان نمياورند بآيات خداوند خدا هم اينها را توفيق هدايت نميدهد و هدايت نميفرمايد و از براى آنها است عذاب دردناك هدايت الهى دو قسم است يكى ارائه طريق اين شامل جميع افراد مؤمن و كافر مىشود بارسال رسل و انزال كتب و جعل احكام و اعطاء معجزات با يارى انبياء و بيان آيات قدرت و آنچه نسبت بامم سابقه رفتار فرموده كه از هر جهت حجة بر تمام افراد تمام شود و راه عذر بر احدى باقى نماند ديگر ايصال بمطلوب بتوفيق و عنايت و الطاف خاصه كه اين خاص باهل ايمان است زيرا غير مؤمن قابليت ندارد و اين آيه شريفه راجع بمعنى دوّم است كه ميفرمايد
إِنَّ الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ بِآياتِ اللَّهِ
آيات الهى حجتهاى خداوند و معجزات صادره از