كرده بود و من هم به دادن يك بار شتر طعام عهدهدار هستم .
قالوا اجزاء و كارمندان كه بقافله و غير اطعام طعام ميكردند به آن قافله كه عير بودند كه در آنها ابناء يعقوب بودند
نَفْقِدُ صُواعَ الْمَلِكِ
ظرفى است كه يك صاع طعام ظرفيت دارد و او را پيمانه قرار داده بودند و صاع چهار مدّ است از طعام كه تقريبا يك من تبريز مىشود و كسرى و مدّ برطل عراقى نه رطل است و برطل مدنى شش رطل و مكى چهار و نيم رطل كه رطل مكى دو برابر عراقى است و مدنى يك رطل و ثلث عراقى ، و صاع به حساب دراهم معموله در زمان ائمه هزار و صد و هفتاد درهم است و بر حسب مثقال شرعى هيجده نخودى هشت صد و نوزده مثقال و من تبريزى ششصد چهل مثقال صيرفى بيست و چهار نخودى است و در اخبار داريم
( الوضوء بمدّ و الغسل بصاع )
و اين إسباغ در وضوء و غسل است و الّا باقل آن هم اكتفاء ميتوان كرد .
و اين صواع همان ساقيه است كه در رحل ابن يامين گذارده بودند و مرسوم نيست مكيال طعام را براى خريد و فروش يك همچه ظرف قيمتى قرار دهند مخصوصا اين را جعل كردند كه مورد نظر و طمع واقع شود و فقدانش مورد اهميت باشد .
وَ لِمَنْ جاءَ بِهِ حِمْلُ بَعِيرٍ
از اهميت او و اينكه ما مسئول ملك واقع ميشويم و از ما مؤاخذه مىكند لذا حاضر هستيم كه هر كه برده بياورد ما يك حمل شتر به او طعام ميدهيم .
وَ أَنَا بِهِ زَعِيمٌ
ضمير به مرجعش حمل است و قائل به اين قول همان مؤذن كه گفت
أَيَّتُهَا الْعِيرُ إِنَّكُمْ لَسارِقُونَ
و زعيم بمعنى عهدهدار است يعنى به اين وعده كه داده من عهده دارم .
و مسئله ضمان ما لم يجب لزوم نميآورد و در اين مقام چون واجب است