ميخواهيد همين قرآن كافيست بر شما
هذا بَصائِرُ مِنْ رَبِّكُمْ
اين قرآن تمام جهات بينايى را دربر دارد چه در امور اعتقاديه از توحيد و عدل و نبوت و معاد و صفات ربوبى و ولايت ائمه ( ع ) و اخلاقيه و وظائف دينيه و مواعظ و نصايح
لا رَطْبٍ وَ لا يابِسٍ إِلَّا فِي كِتابٍ مُبِينٍ
انعام آيه 59
وَ هُدىً وَ رَحْمَةٌ لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ
قرآن براى هدايت جن و انس سر تا سر عالم نازل شده و لكن كسانى كه بهره بردارى ميكنند و هدايت ميشوند و مشمول رحمتهاى غير متناهيه الهيه دنيويه و اخرويه ميگردند فقط مؤمنين هستند
وَ نُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ ما هُوَ شِفاءٌ وَ رَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِينَ وَ لا يَزِيدُ الظَّالِمِينَ إِلَّا خَساراً
اسراء آيه 84 .
[ سوره الأعراف ( 7 ) : آيه 204 ]
وَ إِذا قُرِئَ الْقُرْآنُ فَاسْتَمِعُوا لَهُ وَ أَنْصِتُوا لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ ( 204 )
و زمانى كه تلاوت مىشود قرآن گوش خود را فرا دهيد براى شنيدن قرآن و ساكت شويد و دل دهيد و توجه كنيد باشد كه شما مشمول رحمت شويد .
اختلاف بزرگى است بين عامه و خاصه و بين علماء شيعه در مراد از اين آيه شريفه و اخبار هم مختلف است و فتاوى ، بعضى گفتند مراد اينست كه هر موقع كه تلاوت قرآن شد و هر كس كه تلاوت نمود واجب است گوش دادن و ساكت شدن بر هر كس كه بشنود . و بعضى گفتند در مورد خطبه نماز جمعه است . و بسيارى گفتند بر مأموم در صلوة جهريه در ركعتين اولتين اگر صداى امام يا همهمه او را ميشنود . و نيز اختلاف ديگرى است كه آيا امر باستماع و سكوت از براى وجوب است يا مستحبّ است . و آنچه به نظر ميرسد اينكه امر و لو ظاهر در وجوب است و ظاهر آيه هم مطلق است لكن نظر به اينكه اجماع بر خلاف آن داريم ناچار حمل ميكنيم بر مطلق طلب اعم از وجوب و ندب و موارد مختلف است و بعيد نيست كه