[ سوره الأعراف ( 7 ) : آيه 195 ]
أَ لَهُمْ أَرْجُلٌ يَمْشُونَ بِها أَمْ لَهُمْ أَيْدٍ يَبْطِشُونَ بِها أَمْ لَهُمْ أَعْيُنٌ يُبْصِرُونَ بِها أَمْ لَهُمْ آذانٌ يَسْمَعُونَ بِها قُلِ ادْعُوا شُرَكاءَكُمْ ثُمَّ كِيدُونِ فَلا تُنْظِرُونِ ( 195 )
آيا از براى اين شركاء كه اصنام هستند پاهايى هست كه بتوسط آنها راه روند و آيا از براى آنها دستهايى است كه به آنها دفع دشمن كنند آيا براى آنها چشمهايى است كه به آنها ببينند آيا براى آنها گوشهايى است كه به آنها بشنوند بگو به آنها بخوانيد شركاء خود را پس از آن هر كيد و مكرى كه ميتوانيد نسبت به من روا داريد پس مرا مهلت ندهيد يعنى اين اصنام شما از حيوانات هم پستترند زيرا بسيار از حيوانات دست و پا و چشم و گوش دارند حواس ظاهره آنها بجا است و اينها يك جمادى بيشتر نيستند چه رسد بحواس باطنه عقل و شعور و ادراك و بر فرض كه تمام حواس ظاهريه و باطنيه آنها برجا باشد قدرت بر دفع ضررى يا جلب نفعى ندارند چه رسد به اينكه ضررى بر من وارد كنند هر چه ميتوانيد نسبت به من روا داريد و به كار زنيد و هيچگونه مهلتى به من ندهيد من خدايى دارم كه در كنف خود مرا حفظ ميفرمايد و مرا مسلط بر شما مىكند و دمار از روزگار شما برميدارد و شما را به هلاكت قتل و ذلت مياندازد و در عاقبت به عذاب ابدى گرفتار خواهد فرمود و پس از اين توضيح احتياج بتفسير يك يك جملات آيه نداريم
[ سوره الأعراف ( 7 ) : آيه 196 ]
إِنَّ وَلِيِّيَ اللَّهُ الَّذِي نَزَّلَ الْكِتابَ وَ هُوَ يَتَوَلَّى الصَّالِحِينَ ( 196 )
محقّقا ولىّ و صاحب اختيار من و حافظ من از شرّ اعداء و ناصر من بر تسلط بر اعداء آن خدايى كه نازل فرمود قرآن مجيد را و وعده نصرت در آن قرآن به من داد و او نگاه دارد بندهگان صالح خود را
إِنَّ وَلِيِّيَ اللَّهُ
از براى ولىّ اطلاقات و معانى است ولايت كليه مطلقه ذاتيه