سبعى يا لصّى يا عدوى يا غرق و هدم و سمّى داشته باشد و مرتكب شد و هلاك شد ( لا يلومن الا نفسه ) عقل هر ذى عقلى حكم مىكند كه محتمل الضرر را چه ظن ، چه شك ، چه وهم بايد ترك كرد بخصوص ضرر آخرتى و عذاب ابدى
إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ بِما يَفْعَلُونَ
لا تَخْفى مِنْكُمْ خافِيَةٌ
حاقه آيه 18
لا يَخْفى عَلَى اللَّهِ مِنْهُمْ شَيْءٌ
مؤمن آيه 3 ، و غير اينها و البته به عذاب كليه افعال خود معذب ميشوند .
[ سوره يونس ( 10 ) : آيه 37 ]
وَ ما كانَ هذَا الْقُرْآنُ أَنْ يُفْتَرى مِنْ دُونِ اللَّهِ وَ لكِنْ تَصْدِيقَ الَّذِي بَيْنَ يَدَيْهِ وَ تَفْصِيلَ الْكِتابِ لا رَيْبَ فِيهِ مِنْ رَبِّ الْعالَمِينَ ( 37 )
و نميباشد اين قرآن مجيد اينكه افتراء و تهمتى باشد از جانب غير خدا و لكن تصديق مىكند كسانى كه قبلا بودند يا پيشآمد شده و كتابى است كه جدا مىكند بين حق و باطل هيچگونه ريبى در او نيست از جانب پروردگار عالميان است در مجلد اول در باب مقدمههاى دهگانه اهميت قرآن و معجزه بزرگ پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم از هشت جهت و فضيلت آن را بيان كردهئيم مراجعه فرمائيد و در اينجا بطور اختصار در شرح اين آيه شريفه ميپردازيم .
وَ ما كانَ هذَا الْقُرْآنُ أَنْ يُفْتَرى مِنْ دُونِ اللَّهِ
ردّ كفار و مشركين است كه گفتند
أَضْغاثُ أَحْلامٍ بَلِ افْتَراهُ بَلْ هُوَ شاعِرٌ
انبياء آيه 5 ، و در بسيارى از آيات حتى آيه بعد
أَمْ يَقُولُونَ افْتَراهُ
خداوند ميفرمايد اين قرآن مجيد افتراء به خدا نيست زيرا معجزه بودن قرآن از آفتاب روشنتر است از صدر اسلام الى كنون با اين همه زبردستيها و اكتشافات اين همه دشمن اسلام نتوانستند يك سوره مثل آن بياورند
إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْيٌ يُوحى عَلَّمَهُ شَدِيدُ الْقُوى
نجم آيه 5 و 6 .
وَ لكِنْ تَصْدِيقَ الَّذِي بَيْنَ يَدَيْهِ
تصديق جميع انبياء سلف آدم ، شيث ، نوح