[ سوره يونس ( 10 ) : آيه 18 ]
وَ يَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ ما لا يَضُرُّهُمْ وَ لا يَنْفَعُهُمْ وَ يَقُولُونَ هؤُلاءِ شُفَعاؤُنا عِنْدَ اللَّهِ قُلْ أَ تُنَبِّئُونَ اللَّهَ بِما لا يَعْلَمُ فِي السَّماواتِ وَ لا فِي الْأَرْضِ سُبْحانَهُ وَ تَعالى عَمَّا يُشْرِكُونَ ( 18 )
و عبادت ميكنند از غير خدا اصنام و غير اصنام را چيزهايى كه نه مىتوانند ضررى به آنها برسانند و نه نفعى به آنها ببخشند و ميگويند كه اين اصنام شفيعان ما هستند نزد خدا كه هر معصيتى بكنيم گذشت مىكند به آنها بفرما آيا خدا را خبر ميدهيد به چيزى كه خدا نميداند در آسمانها و نه در زمين يعنى وجود ندارد زيرا اگر وجود داشت البته خدا ميدانست منزه است و متعالى است از آنچه شرك ميآورند
وَ يَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ ما لا يَضُرُّهُمْ وَ لا يَنْفَعُهُمْ
تعبير بما فرمود كه شامل ذوى العقول و غير ذوى العقول از حيوانات و نباتات و جمادات شود از عبادت ملائكه و جن و انس و گاو و گوساله و اشجار و شمس و ستارهها و آتش و اصنام شود كه هيچكدام آنها به قدر خردلى نه ضررى و نه نفعى براى اينها ندارند .
وَ يَقُولُونَ هؤُلاءِ شُفَعاؤُنا عِنْدَ اللَّهِ
و اينها را وسائط فيض ميدانند كه از خدا ميگيرند و بما ميرسانند خلق ميكنند ، رزق ميدهند ، گناه مىبخشند ، بلاء دفع ميكنند ، نعمت افاضه ميكنند ، ما را بمقام قرب الهى ميرسانند .
قُلْ أَ تُنَبِّئُونَ اللَّهَ بِما لا يَعْلَمُ فِي السَّماواتِ وَ لا فِي الْأَرْضِ
در باب صفات ذاتيه كماليه حق تبارك و تعالى كه عين ذات است و صفت زائده نيست گفتيم دو قسم است صفات محضه و ذات اضافه ، محضه طرف لازم ندارد مثل حىّ ، حق ، وجوب وجود قديم و امثال اينها . و ذات اضافه آنكه متعلق لازم دارد علم معلوم ميخواهد زيرا امر ربطى است بين عالم و معلوم ، قدرت بين قادر و مقدور ، بصير بين مبصر بالكسر و مبصر بالفتح و هكذا ، و چون معلوم وجود ندارد اطلاق علم بر او نميشود از اين جهت ميفرمايد
بِما لا يَعْلَمُ
چون شريك از براى او نيست و محال است