مدته و يدوم بقائه و لا يخفف عن اهله لانه لا يكون الا عن غضبك و انتقامك و سخطك و هذا ما لا تقوم له السموات و الارض ) .
خالِداً فِيها
دليل بر عدم ايمان زيرا مؤمن مسلما مخلد در عذاب نيست بلكه در مقام خود گفتهايم كه اگر با ايمان از دار دنيا رفت آمرزيده ميرود و بر طبق اين دعوى حدود چهل حديث در معالم الزلفى نقل كرده بلكه در مجلد سوم كلم الطيب بشارات دوازده گانه براى شيعه بيان شده .
ذلِكَ الْخِزْيُ الْعَظِيمُ
خزى هوان و ذلت و خوارى و خفت است آن هم بدرجه اعلا كه مفاد كلمه العظيم است .
[ سوره التوبة ( 9 ) : آيه 64 ]
يَحْذَرُ الْمُنافِقُونَ أَنْ تُنَزَّلَ عَلَيْهِمْ سُورَةٌ تُنَبِّئُهُمْ بِما فِي قُلُوبِهِمْ قُلِ اسْتَهْزِؤُا إِنَّ اللَّهَ مُخْرِجٌ ما تَحْذَرُونَ ( 64 )
بترسند منافقون اينكه نازل شود در حق آنها بر آنها سورهاى كه خبر دهد آنها را به آنچه در قلوب آنها است بگو به آنها استهزاء كنيد محققا خداوند ظاهر و خارج مىكند آنچه را كه ميترسيديد .
اين آيه بضميمه دو آيه بعد اخبار بسيارى داريم كه در شأن منافقين كه قصد قتل حضرت را داشتند در مراجعه از غزوه تبوك ، عياشى از جابر جعفى ، طبرسى ، على بن ابراهيم ، ابن كيسان ، ابن الجارود ، برهان تماما از حضرت باقر عليه السّلام روايت كردهاند كه اين آيات در مورد عدوّى اللَّه و العترة معهما كه دوازده نفر بودند كه در عقبه كمين كرده بودند در موقع مراجعت حضرت رسالت صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم از غزوه تبوك كه آن حضرت را بقتل رسانند و گفتند اگر حضرت متفطن نشد كه به مقصد خود نائل شدهايم و او را بقتل رسانيدهايم و اگر متفطن شد و نتوانستيم او را بكشيم مىگوييم ما قصدمان مزاح و شوخى و ملعبه بود قصد جدّى نداشتيم و حضرت