تنبيه - نكته اين عمل اينست كه اين مشركين عبادت بتهاى خود ميكردند اگر بت را مقابل خود ميگذاشتند به آن سجده ميكردند كه بعقيده فاسد خود بت ببيند كه او عبادت مىكند و از بت حاجت ميخواستند لكن چون بتهاى بزرگ خود را در كعبه آويخته بودند و درب كعبه بسته و مقفل بود بتها عبادت آنها را نميديدند لذا حاجت كه ميخواستند سوت ميزدند كه خدايان آنها كه در داخل كعبه هستند صداى آنها را بشنوند و حاجت آنها را برآورند و عبادت آنها را كه ميكردند كف بر كف ميزدند كه صداى او به گوش بتها برسد بفهمند كه اينها براى عبادت آمدهاند و غافل از اينكه اين اصنام نه چشم دارند كه ببينند و نه گوش دارند كه بشنوند و نه شعور دارند كه بفهمند چنانچه خداوند ميفرمايد
أَ لَهُمْ أَرْجُلٌ يَمْشُونَ بِها أَمْ لَهُمْ أَيْدٍ يَبْطِشُونَ بِها أَمْ لَهُمْ أَعْيُنٌ يُبْصِرُونَ بِها أَمْ لَهُمْ آذانٌ يَسْمَعُونَ بِها
الاية اعراف آيه 194 گذشت شرح آن .
فَذُوقُوا الْعَذابَ
الف و لام جنس است شامل عذاب دنيوى از قتل و اسيرى و ذلّت و عذاب اخروى كه اشدّ عذاب براى آنها است مىشود
بِما كُنْتُمْ تَكْفُرُونَ
كه سبب عذاب كفر آنها است كه منكر توحيد شدند كه امير المؤمنين عليه السّلام فرمود
( اول الدين معرفة اللَّه و كمال معرفته توحيده )
و منكر رسالت شدند و رسول خدا را كذّاب و مفترى و ساحر و مجنون خواندند ، و در اين جمله تقدير است يعنى به آنها ميگويند كه بچشيد عذاب را و گوينده يا رسول و مؤمنين هستند در موقع جهاد يا ملائكه عذاب هستند در فرداى محشر يا خداوند تبارك و تعالى است و اين اظهر است .