و از معاصى پروا ندارند پيغمبر و ائمه و علماء را صادق و مصدق نميدانند بلكه كذاب و دروغگو ميخوانند و مؤمنين به آنها هم در اعمال صالحه جديت ميكنند و هم در ترك معاصى كمال اهميت را ميدهند كه عبارت از تقوى باشد لذا ميفرمايد
الَّذِينَ يَخافُونَ أَنْ يُحْشَرُوا إِلى رَبِّهِمْ
كه عبارت از ايمان بقيامت باشد كه از تصديق بنبى صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم پيدا شده كه مفاد
إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ
بقره آيه 56 است و شرح آن گذشت در مجلد دوم صفحه 259 ، زيرا خوف صفت قلبى است كه از روى ايمان و يقين پيدا مىشود .
و مرجع ضمير به در انذر به بعضى گفتند قرآن است و بعضى گفتند اللَّه است لكن تحقيق اينست كه مرجع ماء در ما يوحى الىّ است كه در آيه قبل ذكر شده
لَيْسَ لَهُمْ مِنْ دُونِهِ وَلِيٌّ
چون در قيامت كليه اختيارات از كليه افراد سلب مىشود
لِمَنِ الْمُلْكُ الْيَوْمَ لِلَّهِ الْواحِدِ الْقَهَّارِ
مؤمن آيه 16
وَ الْأَمْرُ يَوْمَئِذٍ لِلَّهِ
انفطار آيه 19 .
وَ لا شَفِيعٌ
بعضى به اين جمله استدلال كردند بر انكار مسئله شفاعت و آيات ديگر و ما در مجلد سوم كلم الطيب صفحه 237 - 245 ادله شفاعت و اقوال در آن و آيات و اخبار وارده در آن را ذكر كرديم و گفتيم تا ايمان و رضاى حق و اذن خداوند و اجازه بارى و قبول شفاعت حضرت پروردگار نباشد احدى قدرت ندارد شفاعت كند و به اين نحو جمع بين آيات و اخبار نموديم .
لَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ
يعنى شايسته است كسى كه نبى را صادق مصدق ميداند و ايمان بقيامت داشته باشد و ولىّ و شفيعى جز خدا نباشد از مخالت او پرهيزكار باشد « 1 »
هامش
( 1 ) تنبيه - در آيات شريفه قرآن در بعض موارد سعادت را منوط بايمان و عمل صالح فرموده ، و در بعض ديگر بايمان و تقوى ، و نكته فرق اين است كه در مقام رجاء ايمان و عمل صالح ذكر شده مثلفَمَنْ كانَ يَرْجُوا لِقاءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صالِحاً