[ سوره الأعراف ( 7 ) : آيه 122 ]
رَبِّ مُوسى وَ هارُونَ ( 122 )
پروردگار موسى و هارون ، تخصيص بذكر با اينكه موسى و هارون جزو عالمين هستند و آيه قبل شامل آنها هم بود براى اينست كه هر مخلوقى و مصنوعى دلالت بر وجود خالق و صانع خود دارد و بر علم و قدرت و ساير صفات ربوبى لكن به اندازه خود مثلا كاسه و كوزه دلالت ميكنند به اينكه سازنده آنها علم و قدرت بر كاسه و كوزه سازى دارد ولى دلالت بر طيّاره و راديو سازى نميكند و چون انبياء و اوصياء اشرف از تمام مخلوقات حتى از ملائكه و عالم مجردات و كروبيين و مظهر جميع صفات كمال حق هستند بنحو اتمّ اكمل لذا تخصيص بذكر دادند كه خداوندى كه همچه قدرتى بموسى عنايت فرموده ما ايمان به اين خدا آورديم بدون پروا و تقيه از فرعون و از خودگذشتهگى بالصراحه گفتند و سجده كردند كه عملا هم نشان دادند .
[ سوره الأعراف ( 7 ) : آيه 123 ]
قالَ فِرْعَوْنُ آمَنْتُمْ بِهِ قَبْلَ أَنْ آذَنَ لَكُمْ إِنَّ هذا لَمَكْرٌ مَكَرْتُمُوهُ فِي الْمَدِينَةِ لِتُخْرِجُوا مِنْها أَهْلَها فَسَوْفَ تَعْلَمُونَ ( 123 )
گفت فرعون بسحره كه ايمان آورديد پيش از آنى كه من اذن و اجازه بدهم بشما محققا اين عمل شما هراينه از مكرى بود كه با موسى قرار داده بوديد در مدينه كه ميخواستيد اهل مدينه را از مدينه خارج كنيد زود باشد كه بدانيد .
قالَ فِرْعَوْنُ
اين كلام فرعون مشتمل بر چند جملة است : 1 - اينكه تا من اذن و اجازه نداده بودم چرا ايمان بموسى آورديد و اين اعتراض بر حسب ظاهر بسيار فاسد و باطل است زيرا ايمان امريست قلبى بعد از آنى كه انسان قطع پيدا كرد بخصوص از روى دليل و مشاهده معجزه قهرا ايمان پيدا مىكند اختيارى نيست كه احتياج باذن داشته باشد لكن بعيد نيست كه نظر فرعون به اين بوده كه