[ سوره الأعراف ( 7 ) : آيه 95 ]
ثُمَّ بَدَّلْنا مَكانَ السَّيِّئَةِ الْحَسَنَةَ حَتَّى عَفَوْا وَ قالُوا قَدْ مَسَّ آباءَنَا الضَّرَّاءُ وَ السَّرَّاءُ فَأَخَذْناهُمْ بَغْتَةً وَ هُمْ لا يَشْعُرُونَ ( 95 )
پس از آن بأساء و ضرّاء تبديل ميكنيم بجاى آن بليات نيكىهايى از فراوانى نعمت و كثرت مال و جاه تا اينكه در شهوات فروروند و ميگويند دنيا هميشه اين نحو بوده پيشينيان ما هم گاهى در شدت بودند و گاهى در نعمت و راحتى پس يك مرتبه دفعة و بغتة آنها را ميگيريم ولى متوجه نميشوند و درك نميكنند .
ثُمَّ بَدَّلْنا مَكانَ السَّيِّئَةِ الْحَسَنَةَ
مراد از سيئه همان بأساء و ضراء بوده كه آنها را خوش نيايد ، و حسنه فراوانى و زيادتى نعمت و مال و جاه كه محبوب و مطلوب آنها است و غافل از اينكه امتحانات الهى مختلف است غنى و فقر ، صحت و مرض ، نعمت و بلاء ، عزت و ذلت ، قوت و ضعف تمام امتحان است مؤمن در هر حالى كه هست شاكر و راضى و متوجه انجام تكليف است ولى غير مؤمن تمام اينها را پيش آمد دهر و روزگار ميداند و ميگويد سيب كه بالا ميرود هزار چرخ مىخورد و بغفلت ميگذراند و ميگويد همين نحو بوده .
حَتَّى عَفَوْا
يعنى سير ميشوند از مال و جاه و كثرت اتباع
وَ قالُوا قَدْ مَسَّ آباءَنَا الضَّرَّاءُ وَ السَّرَّاءُ
پدران ما هم يك روز ضرر يك روز نفع ، يك روز خوش يك روز ناخوش ، يك روز فقير يك روز غنى در هر حال كه باشد ما دست از اعمال زشت خود برنميداريم و گوش بكلمات انبياء و ائمه و علماء نميدهيم و مشغول كار خود ميباشيم .
فَأَخَذْناهُمْ بَغْتَةً
يك دفعه زلزله مىشود چندين هزار تلفات ميدهد ، بام ميآيد چندين هزار هلاك ميشوند ، وباء و طاعون و مرگ فجأه و سكته و امراض علاج ناپذير مثل سرطان و فشار و قند و غوره و رماتيسم و تصادفات ميآيد كه ديگر