هفتاد و يك فرقه و قوم محمد صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم كه هفتاد دو فرقه فرق اسلاميه چه فرق اهل تسنن كه چه اندازه مختلف هستند و چه فرق شيعه چهار امامى حنفى ، زيديه واقفيه ، اسماعيليه و غيرها و چه شيعه اثنى عشريه صوفيه ، شيخيه ، مفوضه ، غلات و غير اينها كه فقط ميان اينها يك فرقه ناجيه و بقيه هالكه .
وَ كانُوا شِيَعاً
شيعه از مشايعت است يعنى متابعت هر دسته يك رئيس دارند كه تابع او هستند
لَسْتَ مِنْهُمْ فِي شَيْءٍ
تو نبايد متابعت آنها كنى آنها بايد به كلمه واحده تابع تو باشند و بدستور تو رفتار كنند و مخالفت نكنند
إِنَّما أَمْرُهُمْ إِلَى اللَّهِ
كه فرداى قيامت حق را از باطل جدا مىكند
وَ امْتازُوا الْيَوْمَ أَيُّهَا الْمُجْرِمُونَ
يس آيه 59
فَرِيقٌ فِي الْجَنَّةِ وَ فَرِيقٌ فِي السَّعِيرِ
شورى آيه 5 .
ثُمَّ يُنَبِّئُهُمْ بِما كانُوا يَفْعَلُونَ
هر كسى را جزاء ميدهد
( ان خيرا فخير و ان شرّا فشرّ )
حديث نبوى صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم
فَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ خَيْراً يَرَهُ وَ مَنْ يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ شَرًّا يَرَهُ
زلزال آيه 7 و 8 .
[ سوره الأنعام ( 6 ) : آيه 160 ]
مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ عَشْرُ أَمْثالِها وَ مَنْ جاءَ بِالسَّيِّئَةِ فَلا يُجْزى إِلاَّ مِثْلَها وَ هُمْ لا يُظْلَمُونَ ( 160 )
كسى كه آمد با حسنه يعنى اتيان بحسنه كرد پس براى او است ده برابر آن و كسى كه آمد بسيئه يعنى سيئه مرتكب شد پس جزاء داده نميشود مگر به مقدار سيئه و به آنها ظلم نميشود .
مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَةِ
حسنه شىء حسن را ميگويند كه در غايت حسن باشد كه تا در حسنة دلالت بر شدّت حسن مىكند و اين شامل جميع واجبات و مستحبات شرعيه مىشود زيرا اسلام از جهت ثمرات و فوائد دنيوى و مثوبات اخروى در غاية حسن است و اين افعال واجبه يا مندوبه هم هر كدام ذى مراتب بسيارى هستند