سايرين عذاب آنها نسبت به عذاب اينها خفيف است
بِما كانُوا يَمْكُرُونَ
اين شدت عذاب و اين خفت و خوارى نزد خدا براى مكر و حيله بازى آنها است كه ديگران فريب اينها را ميخورند .
[ سوره الأنعام ( 6 ) : آيه 125 ]
فَمَنْ يُرِدِ اللَّهُ أَنْ يَهْدِيَهُ يَشْرَحْ صَدْرَهُ لِلْإِسْلامِ وَ مَنْ يُرِدْ أَنْ يُضِلَّهُ يَجْعَلْ صَدْرَهُ ضَيِّقاً حَرَجاً كَأَنَّما يَصَّعَّدُ فِي السَّماءِ كَذلِكَ يَجْعَلُ اللَّهُ الرِّجْسَ عَلَى الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ ( 125 )
پس كسى را كه اراده فرمايد خدا اينكه او را هدايت نمايد شرح صدرى به او عنايت كند در قبولى اسلام و كسى را كه اراده كند كه او را گمراه نمايد قرار ميدهد سينه او را تنگ و در بسته كانّه بار سنگينى ميخواهند بر او بار كنند كه از او فرار كند و برود به طرف بالا و همين نحو خدا قرار داده رجس و خباثت و ملعنت را براى كسانى كه ايمان نميآورند .
اين آيه شريفه يكى از آيات مشكله قرآن است و مفسرين بوجوهى تفسير كردهاند و اخبار در تفسير اين متجاوز از ده حديث است لكن متقاربة المضمون است و بيان آن موقوف بذكر دو مقدمه است :
1 - آنكه اطاعت و معصيت علاوه بر مثوبات و عقوبات اخروى يك فوائد و مضارّ دنيوى دارد مثلا معصيت باعث نزول بلا و تسلّط شيطان و سياهى قلب و ضعف ايمان و بعد عن اللَّه و ميل و رغبت بساير معاصى و سقوط عظم معصيت و صيرورت معاصى بمنزله ملكه و غير اينها است و بالعكس اطاعت باعث دفع بليات ، توسعه رزق ، ارغام انف شيطان ، نور قلب ، قوت ايمان ، قرب الى اللَّه ، شوق بعبادت و غير اينها و يكى از عقوبات معاصى اينست كه اسباب معصيت بيشترى براى او فراهم مىشود و اينست معناى خذلان چنانچه يكى از مثوبات عبادت فراهم شدن