قسمت سوم - علماء و متدينين كه احبار و رهبانان آنها باشند كه ميتوانستند جلوگيرى از اينكه تعديات و تجاوزات ننمايند لكن با آنها مداهنه كردند و معاشرت كه روز بروز در ازدياد شد و اينها مشمول آيه بعد هستند كه ميفرمايد :
[ سوره المائدة ( 5 ) : آيه 63 ]
لَوْ لا يَنْهاهُمُ الرَّبَّانِيُّونَ وَ الْأَحْبارُ عَنْ قَوْلِهِمُ الْإِثْمَ وَ أَكْلِهِمُ السُّحْتَ لَبِئْسَ ما كانُوا يَصْنَعُونَ ( 63 )
چرا نهى نميكنند اين فسقه و فجره و ظلمه را علمايى كه موظفند بر تربيت آنها و دانشمندانى كه مكلفند بر هدايت و ارشاد آنها از كذبهايى كه بر خلاف حق نسبت به خدا و انبياء و كتب آسمانى از تحريفات و بساير بندگان ميدهند و از خوردن مال حرام هر آينه بسيار بد است كردار اينها .
امر بمعروف و نهى از منكر دور كن اعظم دين است كه بقاء دين منوط به اين دو است و به ترك آن زوال پيدا مىكند و ادله اربعه بر لزوم آن قائم است : كتب آسمانى مشحون مخصوصا آيات شريفه قرآن ، اجماع مليين بلكه ضرورى تمام اديان است ، اخبار متواتره بتواتر اجمالى قائم ، حكم عقل مستقل بر طبقش ثابت است . آمر بمعروف و ناهى از منكر در ثواب عمل عامل شريك و تارك اين دو در عقوبت با آنها شريك و قبلا مفصلا متذكر شديم ، و در خبر بود كه تمام اعمال بر در جنب امر بمعروف و نهى از منكر بمنزله ( نفثة فى بحر لجى ) و قوم شعيب صد هزار بودند چهل هزار آنها اهل معصيت ، بلا بر تمام آنها نازل شد شعيب عرض كرد ( هذا للاشرار فما بال الأبرار ) خطاب آمد براى ترك امر بمعروف و نهى از منكر آنها
لَوْ لا يَنْهاهُمُ الرَّبَّانِيُّونَ
جمع ربانى كسى را گويند كه متكفل تربيت دينى باشد يعنى معلم بعلوم دين و مجرد تعليم كافى نيست بلكه بايد جلوگيرى متعلمين هم باشد از فساد و ارتكاب معاصى و قبايح و اينها جلوگيرى نكردند .