[ سوره النساء ( 4 ) : آيه 52 ]
أُولئِكَ الَّذِينَ لَعَنَهُمُ اللَّهُ وَ مَنْ يَلْعَنِ اللَّهُ فَلَنْ تَجِدَ لَهُ نَصِيراً ( 52 )
آنهايى كه با وجود داشتن كتاب ايمان بجبت و طاغوت آوردند كسانى هستند كه لعنت فرموده است آنها را خدا و كسى را كه خدا لعنت كند هرگز نمييابى تو براى او يار و ياورى .
أُولئِكَ الَّذِينَ لَعَنَهُمُ اللَّهُ
لعن بمعنى دورى از رحمت الهى است در مقابل صلوات كه قرب برحمت است ، و بعد و قرب معنوى است يعنى از قابليت ميافتد مثل هسته كه از قابليت نمو بيفتد ديگر محال است مشمول رحمت شود بالاخص اگر خداوند او را از قابليت بيندازد ، و البته كسى را كه خدا او را لعن كند بايد او را لعن كرد و هر چه بيشتر دور تر مىشود و همين نحو كه صلوات يكى از عبادات بزرگ است لعن مستحق لعن هم عبادت بزرگى است بلكه ثوابش بيشتر از صلوات است زيرا صلوات مرتبه ثانى دوستى است كه خدا را دوست دارد و دوست خدا را هم دوست دارد و لعن مرتبه سوم از دوستى است زيرا خدا را دوست دارد و دوست او را هم دوست دارد و دشمن دوست را هم دشمن دارد .
وَ مَنْ يَلْعَنِ اللَّهُ
كسى را كه خدا از رحمت خود با آن سعه رحمت دور كند و از قابليت اندازد
فَلَنْ تَجِدَ
لن براى نفى تأبيد است كه هرگز نمىيابى
لَهُ نَصِيراً
كيست كه بتواند در مقابل خدا عرض اندام كند و كسى را كه خدا از قابليت اندازد كيست كه بتواند به او قابليت دهد و كسى را كه او طرد كند كيست او را راه دهد .