وَ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ
نه معناى او خوف از تلف باشد چنانچه گفتهاند بلكه خوف از عذاب كه اين عمل باعث آمرزش جميع گناهان و نجات از جميع مهالك است
وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ
كه هيچ منفعتى از منافع قيامت و بهشت از شما فوت نخواهد شد و بجميع نعم الهيه نائل خواهيد شد .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 263 ]
قَوْلٌ مَعْرُوفٌ وَ مَغْفِرَةٌ خَيْرٌ مِنْ صَدَقَةٍ يَتْبَعُها أَذىً وَ اللَّهُ غَنِيٌّ حَلِيمٌ ( 263 )
قَوْلٌ مَعْرُوفٌ
معروف مقابل منكر است و قول معروف كلام زيبا مقابل كلام زشت و مراد اين است كه اگر سائل سؤالى كرد و مطالبه صدقه نمود و شما به او صدقه ندهى ولى با لسان خوبى او را رد كنى كه خداوند انشاء اللَّه رفع گرفتارى شما را مىكند و درب فقر را به روى شما ميبندد و شما را از سؤال نجات ميبخشد و وسائل خير بر شما فراهم مىشود و امثال اينها .
وَ مَغْفِرَةٌ
يعنى اگر سائل جسارتى ، بىادبى ، عمل زشتى نسبت بشما نمود مؤاخذه نكنى و از او عفو كنى يا حفظ آبروى او را بكنى و امثال اينها .
خَيْرٌ مِنْ صَدَقَةٍ يَتْبَعُها أَذىً
زيرا قول معروف و مغفرت ، قلب سائل را نميشكند ولى اذيت او را دل شكسته مىكند و اين معصيت نيست و آن معصيت است ، اين از اخلاق حسنه است و آن از صفات رذيله ، اين نوع احسانيست و آن ظلم و شتم و عمل زشت و قبيح است .
وَ اللَّهُ غَنِيٌّ
بىنياز از عباد و اعمال و عبادات آنها است و دارا است ميتواند رفع گرفتارى بنده خود را بكند كه احتياج به اين نوع ذلّت نشود كه چيزى به او بدهى و توهين كنى و اذيت نمايى .