و جلوگيرى از براى سرايت بمسلمين است .
و از براى اكراه معانى ديگرى است مثل اينكه بگويى فلان كار مكروه است يعنى تنفّر طبع مقابل ملايمت با طبع و مكروه در باب احكام خمسه چيزيست كه مفسده غير ملزمه دارد مقابل واجب و حرام و مستحبّ و مباح زيرا اگر مصلحت ملزمه دارد واجب است و مصلحت غير ملزمه مندوب و مفسده ملزمه حرام و غير ملزمه مكروه و اگر مصلحت و مفسده ندارد يا تساوى است مباح .
قَدْ تَبَيَّنَ الرُّشْدُ مِنَ الْغَيِّ
رشد عقل كامل است كه پى بردن بمصالح و مفاسد افعال رشد عقلى دارد در مقابل سفاهت كه درك مصالح و مفاسد نميكند فلان سفيه است و در مقابل غىّ كه مصلحت را مفسده ميپندارد و مفسده را مصلحت ، حقّ را باطل و باطل را حق ، هدايت را ضلالت و بالعكس ، ايمان را كفر و بالعكس و هكذا و خداوند عالم بواسطه افاضه عقل كه درك حسن و قبح و خير و شرّ و نفع و ضرر و صلاح و فساد و مصلحت و مفسده را مىكند و بواسطه ارسال رسل و انزال كتب و جعل احكام كه بندگان را دلالت بجميع منافع شخصيه و نوعيه دنيويه و اخرويه فرموده و آنها را متنبّه بجميع مضارّ شخصيه و نوعيه دنيويه و اخرويه نموده ببيانات واضحه و ادلّه محكمه متقنه و مواعظ كافيه شافيه و معجزات باهره رشد را از غىّ جدا كرده و راه عذرى براى كسى باقى نگذاشته و حجّت را بر همه تمام فرموده ، هر كه راه حقّ را بپيمايد از روى منطق و بيان باشد و هر كه در باطل سير كند از روى عناد و جهل و ساير صفات خبيثه باشد
إِنَّا هَدَيْناهُ السَّبِيلَ إِمَّا شاكِراً وَ إِمَّا كَفُوراً
سوره دهر آيه 3 .
فَمَنْ يَكْفُرْ بِالطَّاغُوتِ
طاغوت از طغيان و سركشى و زيادهروى مصدر است در قرآن بر مفرد و جمع هر دو اطلاق شده
يُرِيدُونَ أَنْ يَتَحاكَمُوا إِلَى الطَّاغُوتِ وَ قَدْ أُمِرُوا أَنْ يَكْفُرُوا بِهِ
نساء آيه 63 ، كه ضمير به مفرد است مرجعش طاغوت