حق برجا است و برپا است .
چراغى را كه ايزد بر فروزد * هر آن كس پف كند ريشش بسوزد
يُرِيدُونَ لِيُطْفِؤُا نُورَ اللَّهِ بِأَفْواهِهِمْ وَ اللَّهُ مُتِمُّ نُورِهِ وَ لَوْ كَرِهَ الْكافِرُونَ
صفّ آيه 8 .
وَ اللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ
بيانش گذشت مكررا معناى سميع و عليم .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 257 ]
اللَّهُ وَلِيُّ الَّذِينَ آمَنُوا يُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ وَ الَّذِينَ كَفَرُوا أَوْلِياؤُهُمُ الطَّاغُوتُ يُخْرِجُونَهُمْ مِنَ النُّورِ إِلَى الظُّلُماتِ أُولئِكَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فِيها خالِدُونَ ( 257 )
اللَّهُ وَلِيُّ الَّذِينَ آمَنُوا
ولىّ از ماده واو و لام و يا در اصل لغت بمعنى قرب است و نظر به اينكه از براى قرب اقساميست لذا از براى ولىّ اطلاقاتيست مثلا اطلاق بر سيّد و عبد هر دو مىشود چون سيّد مالك و آمر عبد است از ديگران بعبد نزديكتر است و عبد چون در تحت اطاعت سيد و امتثال اوامر او است به سيد از ديگران نزديكتر است و همچنين اطلاق بر خداوند و بر عباد هر دو مىشود بمناسبت اينكه خداوند ببندگان نزديك است كه تدبير امور آنها و نصرت و حفظ و نحو اينها مىكند ، و بنده به خدا نزديك است بواسطه اينكه اطاعت و امتثال اوامر و نواهى او را مىكند ، مىگويى اولياء اللَّه به امام و مأموم هر دو اطلاق مىشود بواسطه قرب هر يك به ديگرى ، از جهتى ائمه اولياء هستند نسبت به شيعه بواسطه وجوب اطاعت آنها و مودّت آنها و شيعه بواسطه اطاعت و محبت و نحو اينها .