ظاهر اينست كه اسلام مرتد با اسلام ساير كفار تفاوت دارد زيرا كفار اگر اسلام آوردند بمقتضاى
( الاسلام يجب ما قبله )
آنچه فساد در دوران كفر كردند گذشت مىشود و لكن مرتد بايد هر فسادى كه در زمان ارتداد نموده تدارك كند نماز و روزهها را قضاء كند ، مال هر كسى را برده يا به كسى اذيت نموده رد كند ، اگر محكوم بقصاص باديه يا كفارات يا ساير تكاليف بوده بايد تمكين شود و امثال اينها
فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ
تفسيرش واضح است و سابقا ذكر شده .
[ سوره آلعمران ( 3 ) : آيه 90 ]
إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا بَعْدَ إِيمانِهِمْ ثُمَّ ازْدادُوا كُفْراً لَنْ تُقْبَلَ تَوْبَتُهُمْ وَ أُولئِكَ هُمُ الضَّالُّونَ ( 90 )
محقّقا كسانى كه پس از ايمان كافر شدند و زيادهروى كردند در كفر هرگز توبه آنها قبول نخواهد شد و آنها گمراهان هستند .
جماعتى به اين آيه استشهاد كردند كه توبه مرتد قبول نميشود لكن اين حرف خلاف تحقيق است زيرا ادله اربعه : كتاب ، سنّة ، اجماع و عقل قائم است بر قبولى توبه ، بلكه مىگوييم اگر توبه مرتد قبول نشود آيا مكلف بتكاليف شرعيه مثل نماز و ساير عبادات هست يا نيست اگر بگويى هست تكليف ما لا يطاق لازم ميآيد زيرا ايمان شرط صحت كليه عبادات است و اگر نيست خلاف ضرورت اسلام است ، بعلاوه اين آيه هم دلالت بر عدم قبول توبه مرتد ندارد ببيانى كه در شرح الفاظ آيه ذكر مىشود .
إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا بَعْدَ إِيمانِهِمْ
مراد ارتداد است كه اولا مؤمن بود سپس كافر شد و احتياج بتأويلات بعض مفسرين نداريم كه بگوئيم ايمانش ظاهرى بوده