شريفه
ذلِكَ الْكِتابُ
بيان شد ، و مراد از بعد در اينجا نه بعد زمانى است و نه بعد مكانى بلكه بواسطه عظمت و بزرگى فعل كه بر خلاف عادت بشريّه است
اللَّهُ
مبتداء ،
يَفْعَلُ
خبر ،
ما يَشاءُ
مفعول .
[ سوره آلعمران ( 3 ) : آيه 41 ]
قالَ رَبِّ اجْعَلْ لِي آيَةً قالَ آيَتُكَ أَلاَّ تُكَلِّمَ النَّاسَ ثَلاثَةَ أَيَّامٍ إِلاَّ رَمْزاً وَ اذْكُرْ رَبَّكَ كَثِيراً وَ سَبِّحْ بِالْعَشِيِّ وَ الْإِبْكارِ ( 41 )
عرض كرد پروردگار من براى من آيتى قرار ده خطاب رسيد آيت تو اينست كه سه روز با مردم تكلّم نكنى الّا به اشاره و ذكر خدا را بسيار بگويى و تسبيح خدا كنى در شام و صباح .
قالَ رَبِّ اجْعَلْ لِي
آية مفسّرين گمان كردند كه مراد از آية معجزهايست كه دليل بر اثبات و برآمدن اين حاجت و استجابت دعا و حقّانيّت اين بشارت باشد و از اين جهت دچار اشكالاتى شدند :
اوّلا تكلّم نكردن با مردم سه روز و ذكر بسيار گفتن و تسبيح گفتن شام و صباح معجزه نيست .
و ثانيا حضرت زكريّا بعد از دعا و آمدن بشارت مگر شك و ريبى داشت كه محتاج بآيت و معجزه باشد .
و ثالثا اگر در آن بشارت شكّى باشد در اين دستور هم همان شك هست و لذا در دست و پا افتادند و بتمحلاتى دست آويز شدند .
ولى تحقيق كلام اينست كه مراد از آيت مطالبه دستور العملى است كه در مقابل اين موهبت عظمى چه عملى است شايسته كه من بايد بجا بياورم و وظيفه من چيست