الّذين صفت متّقين است كه در آيه قبل ذكر شد و صفات متّقين بسيار است چنانچه در مجلّد اول در ذيل
هُدىً لِلْمُتَّقِينَ
صفحه 128 و در ذيل
لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ
ص 442 و خطبه همّام مفصّلا ذكر شد ، و در اين آيه شريفه اين صفت را بيان ميفرمايد :
يَقُولُونَ
به زبان و دل اقرار و اعتراف ميكنند و ميگويند :
رَبَّنا إِنَّنا آمَنَّا
ايمان مركّب ارتباطى است اگر يك جزء كوچك آن از بين برود ايمان از بين ميرود مثل نماز است ، مؤمن كسى را گويند كه معتقد بجميع عقائد حقّه از مبدء تا معاد طبق مذهب شيعه اثنى عشرى باشد و تمام ضروريّات دين و مذهب را معترف باشد و تصديق بجميع ما جاء به النبىّ صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم از عقائد و اخلاقيّات و احكام شرع داشته باشد .
فَاغْفِرْ لَنا ذُنُوبَنا
چه گناهانى كه قبل از ايمان از آنها سر زده و چه گناهانى كه در دوره ايمان مرتكب شده :
ذُنُوبَنا
جمع مضاف است افاده عموم مىكند شامل جميع گناهان مىشود ، و از اينجا اشكالى توليد مىشود كه بسيار از گناهان حق الناس است يا حق جانى يا عرضى يا مالى و تا صاحبان حق راضى نشوند گذشت از آنها معنى ندارد بلكه خلاف عدل است .
جواب - اولا خداوند متعال قادر است كه بذوى الحقوق فرداى قيامت آن قدر عنايت فرمايد تا آنها راضى شوند .
و ثانيا بنده هر چه دارد از جانب خداوند است از خود هيچ ندارد خداوند را ميرسد كه فرداى قيامت بفرمايد آنچه به تو دادم از من بود و من از آنچه كه اين بنده از تو گرفته گذشتم و پس از گذشت من ديگر چه حقّى دارى از او مطالبه كنى .
وَ قِنا عَذابَ النَّارِ
اين جمله متفرّع بر جمله قبل است و ثمرات و نتائج