يعنى مال باشد و اطلاق خير بر مال در بسيارى از آيات شده و ثانيا مورد انفاق را يعنى كسانى كه بايد به آنها انفاق شود ذكر نموده است .
و شايد وجه اينكه مقدارى تعيين ننموده و بطور عموم فرموده :
ما أَنْفَقْتُمْ مِنْ خَيْرٍ
براى اين باشد كه هر چه انفاق كنيد از كم و بيش نيكوست و البته هر چه بيشتر باشد نيكوتر است چنان كه درباره نماز وارد شده «
الصلاة خير موضوع من شاء استقل و من شاء استكثر
» و مواردى كه در آيه ذكر شده از باب بيان مصداق است نه اينكه منحصر به اينها باشد بلكه انفاق در راه جهاد ، در راه نشر احكام ، ترويج دين ، انفاق بهمسايگان و ساير مصارف خيريه هم از موارد مهمه آنست .
فَلِلْوالِدَيْنِ وَ الْأَقْرَبِينَ وَ الْيَتامى وَ الْمَساكِينِ وَ ابْنِ السَّبِيلِ
مراد از والدين پدر و مادر انفاق كننده است و شايد بتوان گفت كه شامل اجداد و جدات او هم مىشود يا به تنقيح مناط قطعى ، و يا بواسطه صدق ، و مراد از اقربين خويشاوندان نسبى است كه شامل اولاد و اولاد اولاد هر چه پائين رود ، و برادران و خواهران و فرزندان آنها و اعمام و عمات و اخوال و خالات و اولاد آنها مىشود ، و مراد از يتيم كسى است كه پدرش مرده و به حد بلوغ نرسيده باشد و ظاهرا مراد ايتامى هستند كه كسى تكفل آنها را نمىكند و مال هم ندارند و ايتام اغنياء و ثروتمندان را شامل نميشود اگر چه لفظ عام است ولى بمناسبت حكم و موضوع ، ايتام فقراء مقصودند و مراد از مساكين مطلق فقراء هستند اگر چه مفهوم مسكين و فقير متغايرند ولى هر يك تنها ذكر شوند هر دو را شامل مىشود چنانچه قبلا بيان شده و مقصود از ابن سبيل كسى است كه از وطن خود دور افتاده باشد و دسترسى نداشته باشد كه امر معاشش را منظم كند اگر چه در وطن خود متمكن باشد .