[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 186 ]
وَ إِذا سَأَلَكَ عِبادِي عَنِّي فَإِنِّي قَرِيبٌ أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذا دَعانِ فَلْيَسْتَجِيبُوا لِي وَ لْيُؤْمِنُوا بِي لَعَلَّهُمْ يَرْشُدُونَ ( 186 )
( و هر گاه بندگان من از من ترا سؤال كنند پس من نزديكم ، دعاى دعا كننده را اجابت ميكنم هر وقت مرا بخواند ، پس بايد از من طلب اجابت كنند و به من ايمان آورند تا اينكه رشد يابند )
وَ إِذا سَأَلَكَ عِبادِي عَنِّي
معنى دعا و آيات وارده در باب دعا و اخبار ماثورهء در اين مورد را در ذيل تفسير آيه شريفه
وَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ
متذكر شديم « 1 » و در اينجا بعض نكات تفسيرى اين آيه را متعرض ميشويم اضافه عباد بياء متكلم يك نوع عنايت از جانب مولى نسبت ببنده است ، اشاره به اينكه بنده مملوك مولى است و غير از در خانه مولى جايى ندارد و نبايد برود چنانچه در حديث از امير المؤمنين روايت شده كه در مناجاتش عرض مىكند «
كفانى فخرا ان اكون لك عبدا و كفانى عزّا ان تكون لى ربّا
»
فَإِنِّي قَرِيبٌ
مراد از قرب خدا ببندگان قرب مكانى نيست زيرا اين گونه نزديكى از خصوصيات جسم است خداوند منزه از مكان و جسمانيت است بلكه مراد قرب احاطى است باحاطه قيوميت و معنى استواء بر عرش در آيه
الرَّحْمنُ عَلَى الْعَرْشِ اسْتَوى
« 2 » همين احاطه است و همچنين است آيه
وَسِعَ كُرْسِيُّهُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ
« 3 » بناء بر يك تفسير و علت اينكه نفرمود بگو اى پيغمبر ببندگانم كه خدا نزديك است براى اينست كه منتهاى نزديكى را برساند و حتى واسطه در ميان نياورد چنانچه ميفرمايد
هامش
( 1 ) - مجلد اول ص 185 - 188
( 2 ) - سوره طه 5
( 3 ) - سوره بقره آية الكرسى