و در اين آيه شريفه تعبير بواحد فرموده و در سوره توحيد باحد و ممكن است فرق بين احد و واحد اين باشد كه احد بمعنى احدى الذات و مبرا بودن از تركيب باشد و واحد بمعنى يكتا و بى همتا و بىشريك باشد و بقيه كلمات آيه در ضمن آيات سابقه بيان شد .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 164 ]
إِنَّ فِي خَلْقِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ اخْتِلافِ اللَّيْلِ وَ النَّهارِ وَ الْفُلْكِ الَّتِي تَجْرِي فِي الْبَحْرِ بِما يَنْفَعُ النَّاسَ وَ ما أَنْزَلَ اللَّهُ مِنَ السَّماءِ مِنْ ماءٍ فَأَحْيا بِهِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها وَ بَثَّ فِيها مِنْ كُلِّ دَابَّةٍ وَ تَصْرِيفِ الرِّياحِ وَ السَّحابِ الْمُسَخَّرِ بَيْنَ السَّماءِ وَ الْأَرْضِ لَآياتٍ لِقَوْمٍ يَعْقِلُونَ ( 164 )
( محققا در آفرينش آسمانها و زمين و آمد و شد شب و روز و كشتىهايى كه در دريا حركت ميكنند براى اينكه بمردم سود برسانند و آنچه از آب باران خداوند از آسمان فرود ميآورد و زمين را بعد از مردنش بواسطه آن زنده ميسازد و هر جنبندهء را در زمين پراكنده مىنمايد و در گردش بادها و ابر كه بين زمين و آسمان مسخر است هر آينه نشانههايى است براى گروهى كه تعقل ميكنند ) در تفسير اين آيه در چند مقام بحث مىشود :
مقام اول در اثبات صانع - دانشمندان در اثبات صانع چند مسلك اتخاذ نمودهاند :
1 - مسلك عرفاء و جماعتى از محققين و مفاد بعض آيات و اخبار است كه ميگويند وجود حق تبارك و تعالى احتياج بدليل ندارد زيرا معرف بايد از معرف