و اعتماد و خوف و رجائش به او باشد و بالجمله خود را تسليم خدا كند نه تسليم شيطان و هواهاى نفسانى و مقصود از وجه توجه و اقبال قلبى است بقرينه اسلم نه توجه ظاهرى جسمانى .
و مراد از جمله
وَ هُوَ مُحْسِنٌ
مطيع و منقاد اوامر و نواهى الهى بودن است و معنى محسن ، فاعل فعل حسن است مقابل مسيء كه بمعنى فاعل سيئة و كار قبيح و زشت مىباشد و احسان عبارة اخراى تقوى و عمل صالح است كه در آيات ديگر ذكر شده و براى اين طايفه سه خصوصيت ذكر شده .
1 -
فَلَهُ أَجْرُهُ عِنْدَ رَبِّهِ
كه عبارت از همان دخول جنت و رسيدن بفيوضات و نعم اخروى است .
2 -
وَ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ
كه بشارت بايمنى از عذاب و از بيم و ترس مرگ و عقبات پس از مرگ تا قيامت و مواقف قيامت است .
3 -
وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ
كه بشارت باينست كه هيچ غم و اندوهى براى آنها نيست نه بواسطه فوت نعمت و نه اصابه نقمت ، و اما كسانى كه يكى از اين دو امر را دارا نباشند پس اگر مؤمن مسيء باشند و با ايمان از دنيا بروند اگر چه بالاخره اهل نجاتند ولى اولا از بسيارى از درجات و مقامات بهشت محرومند و ثانيا خوف از سكرات موت و عقبات بعد از آن و مواقف قيامت و غيره براى آنان هست و بالنتيجه اين محروميتها و مخاوف موجب حزن و اندوه آنان هم مىباشد و براى مؤمن مسيء خوف ديگرى هم هست و آن خوف زوال ايمان بواسطه معصيت است زيرا گناه و معصيت مضارّ بسيارى دارد كه اهم آنها ضعف ايمان تا به حدى كه منجر بزوال ايمان و سوء عاقبت ميگردد .
و اگر غير مؤمن ولى محسن و نيكوكار باشند اگر چه اهل نجات نيستند