[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 108 ]
أَمْ تُرِيدُونَ أَنْ تَسْئَلُوا رَسُولَكُمْ كَما سُئِلَ مُوسى مِنْ قَبْلُ وَ مَنْ يَتَبَدَّلِ الْكُفْرَ بِالْإِيمانِ فَقَدْ ضَلَّ سَواءَ السَّبِيلِ ( 108 )
( آيا ميخواهيد از پيغمبرتان سؤال كنيد مانند آنچه از موسى پيش از اين سؤال شد ، و كسى كه كفر را بدل ايمان بگيرد پس بتحقيق راه راست را گم كرده است . ) در توضيح مراد از اين آيه از تقديم امورى چند ناگزيريم :
امر اول : در باب معجزه رعايت امورى لازم است ( چنانچه در كلم الطيب مجلد اول صفحه 249 - 251 در طى دوازده امر بيان نمودهايم ) و از آن جمله اينست كه معجزه امرى است بر خلاف عادت بشرى و قواعد طبيعى و اصول فنى و از اينجهت بخارق عادت از آن تعبير مىشود و بمحالات عقلى مانند ( اجتماع نقيضين و ارتفاع نقيضين و نحو اينها و رؤيت حق به چشم ظاهرى ) تعلق نميگيرد ، زيرا محالات عقلى قابل تحقق وجود نيستند .
و فعلى است از افعال خدا كه بر اثبات نبوت مدعى نبوّت صادق بدست او جارى مىشود و لازم نيست كه همه جا و همه وقت قدرت بر اتيان معجزه داشته باشد بلكه همين اندازه كه حجت بر مردم تمام شود و بر صدق نبوت او رسا باشد كافى است اگر چه يك مرتبه باشد .
و خداوند حكيم بمقتضاى حكمت و مصلحت آنچه صلاح است و حقيقت و حقانيت دعوى نبى را اثبات مىكند در هر زمان بحسب استعداد مردم بدست انبياء جارى فرموده و لازم نيست كه مطابق هواى نفس مردم باشد كه هر كس هر چه بخواهد پيغمبر بياورد و مجلس نبى بتماشاخانه مبدل شده و ملعبه مردم گردد .