طلوع كند در حالتى كه ثريّا طلوع كرده باشد ، از همهء آنجاها در شطّ فرات كه قابل فرورفتن و به آب زدن باشد ، جايگاه گذشتن مردم است . « 1 »
مؤلف : حقّ تعالى آسمان را به دوازده ستاره بياراست و زمين را به دوازده معصوم ، راهرو در بيابان به آن ستارگان راه برد و گمراه در دين به اين ستارگان عصمت باره آيد .
اين بيتها به صادق عليه السّلام نسبت كردهاند :
فى الأصل كنّا نجوما يستضاء بنا * و في البريّة نحن اليوم برهان
نحن البحور الّتي فيها لغائصها * درّ ثمين و ياقوت و مرجان
منازل القدس و الفردوس نملكها * فنحن للقدس و الفردوس خزّان
من صدّ عنّا فبرهوت مساكنه * و من أناب فجنّات و ولدان
علّامه شعرانى : اين ابيات بر فرض آنكه از حضرت امام جعفر صادق عليه السّلام نباشد هم مضمون آن صحيح است و موافق اعتقاد اماميّه است دربارهء ائمّه عليهم السّلام .
يعنى در اصل ما ستارگانى بوديم كه از ما كسب روشنى مىشد و امروز در ميان مردم حجّت هستيم . ماييم درياهايى كه هركس در آن فرورود ، مرواريد گرانبها و ياقوت و مرجان به دست مىآورد . منزلهاى عالم قدس و فردوس برين ملك ماست و ماييم خزينهدار عالم پاك و فردوس . هركس از ما روى بگرداند ، برهوت مسكن اوست و هركه سوى ما آيد ، نصيب او بهشت و ولدان است . « 2 »
مؤلف : در خبر است كه آن شب كه پيغمبر را به معراج بردند ، ابو طالب را گفتند كه محمّد از نماز خفتن تا حال پديد نيست . همه شبش در مكّه طلب مىكرد و على عليه السّلام در كعبه طلب مىكردش و امّ هانى در حجره طلب مىكردش . چون به سحرگاه رسيد و پيدا نشد ، ابو طالب بيامد و سلاح برگرفت و بنى هاشم را جمع كرد و بر در كعبه بايستادند و ابو طالب سوگند مىخورد كه اگر صبح برآيد و محمّد پديد نباشد ، هركس
هامش
( 1 ) . روح الجنان ، ج 10 ، ص 329 .
( 2 ) . همان ، ص 330 .