وَ لَقَدْ كَتَبْنا فِي الزَّبُورِ
. « 1 »
مؤلف : به درستى كه نوشتيم ما در زبور - كه كتاب داود است - پس از تورات ؛ يعنى بعد از آنكه در تورات نوشته بوديم در زبور نيز ثبت كرديم .
علّامه شعرانى : مراد از زبور كتاب داود عليه السّلام است و اين عبارت در فصل 37 آيهء 11 زبور كه اكنون در دست نصارى هست ، موجود مىباشد . و بسيار باشد كه خداوند تعالى در قرآن از كتب انبيا نقل فرموده است و از معجزات پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله كه نقل از آن كتب درست مطابق آمده است ، و هرگاه مخالف باشد ، قرينهء بسيار بر صحّت قرآن و كذب آن كتب مىباشد . « 2 »
وَ إِنْ أَدْرِي لَعَلَّهُ فِتْنَةٌ لَكُمْ
. « 3 »
مؤلف : شعبى گويد : چون امام حسن بن على كار به معاويه - عليه اللعنه - تسليم كرد ، معاويه گفت : خطبه كن تا مردمان از اين حال باخبر شوند . او خطبه كرد و . . . آنگه اين آيه برخواند :
وَ إِنْ أَدْرِي لَعَلَّهُ فِتْنَةٌ لَكُمْ وَ مَتاعٌ إِلى حِينٍ
. « 4 »
علّامه شعرانى : ائمّه عليهم السّلام بسيار در كارها تمثّل به آيات قرآن كردهاند و ديگر مسلمانان پيروى آنان نموده ، چون آيه را مناسب حال خود بينند بدين تمثّل جويند ، چنانكه عابدى بينند ، گويند :
سِيماهُمْ فِي وُجُوهِهِمْ مِنْ أَثَرِ السُّجُودِ
« 5 » و چون مجرمى را به علامت شناسند ، گويند :
يُعْرَفُ الْمُجْرِمُونَ بِسِيماهُمْ
« 6 » . و امثال آن را در كلام ائمّه عليهم السّلام نبايد تفسير عامّ به مورد خاصّ شمرد و مراد قرآن را منحصر بدان شمرد . « 7 »
هامش
( 1 ) . انبياء ( 21 ) آيهء 105 .
( 2 ) . منهج الصادقين ، ج 6 ، ص 125 .
( 3 ) . انبياء ( 21 ) آيهء 111 .
( 4 ) . همان .
( 5 ) . فتح ( 48 ) آيهء 29 .
( 6 ) . الرحمن ( 55 ) آيهء 41 .
( 7 ) . روح الجنان ، ج 8 ، ص 66 .