وَ الَّذِينَ يُؤْذُونَ رَسُولَ اللَّهِ :
و آنانك رسول را مىرنجانند بايذاي علىّ ، بقول ، در حيات رسول ، و بفعل ، از وفات رسول .
لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ :
او راست عذابى دردناك .
يَحْلِفُونَ بِاللَّهِ لَكُمْ :
سوگند بخذا ياذ مىكنند رعايت خاطر ترا اى محمد ! از آنچه در حق علي گفتهاند ، « 1 »
لِيُرْضُوكُمْ :
تا شما زيشان راضى شويذ .
وَ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ أَحَقُّ أَنْ يُرْضُوهُ :
خذا و رسول سزاوارتر كه راضى باشذ و مخالفت ايشان نكنيذ .
سؤال : « يرضوه » كنايت [ 74 - ر ] بواحد مىرانذ . مىبايستى كه بلفظ تثنيه ذكر فرموذى ، نه بلفظ واحد .
جواب : گفتهاند : كنايت راجعست باللّه .
و گفتهاند : با رسول ، زيرا كه رسول مبنى است از خذاى - تعالى . « 2 »
و گفتهاند : راجعست با خذا و رسول . اما بلفظ واحد راند ، زيرا كه امر خذا ،
هامش
( 1 ) - اصل نسخه : گفتهاند و .
( 2 ) - ابو الفتوح رازى 6 / 60 ، كشاف 2 / 285 .