اوست ، و تنبيه است مؤمنانرا . « 1 »
وَ أَقْسَمُوا بِاللَّهِ جَهْدَ أَيْمانِهِمْ لَئِنْ أَمَرْتَهُمْ لَيَخْرُجُنَّ :
گفتهاند : منافقان بخذا سوگند ياذ كردند . و آن جهد اليمين بوذ ، زيرا كه ايشان بذل مجهود كردند ،
« لين امرنا محمد » : اگر محمد ما را فرمايذ بخروج بغزا ،
« لغزونا » : « 2 » ما با وي بغزا بيرون رويم . « 3 »
و گفتهاند : [ 128 - پ ] از ديار خود بيرون رويم . « 4 »
كلبى گويذ : عثمان سوگند ياذ كرد كه : اگر تو محمدي ، امر كنى من از آن زمين كه ميان من و امير المؤمنين علي در آن منازعت است ، از آن بگذرم و بعلى تسليم كنم . « 5 »
قُلْ لا تُقْسِمُوا :
بگو اى محمد ! عثمانرا ، يا منافق را ، يا مغيره و ايل را : سوگند ياذ مكنيذ ، زيرا كه دوروغ مىگوييذ ، و سوگند بدروغ معصيت است .
طاعَةٌ مَعْرُوفَةٌ ؛
يعنى : اين سوگند ياذ كردن از تو ، طاعتى معروفست ؛ يعنى : بزبانست نه
هامش
( 1 ) - تبيان 7 / 452 ، مجمع 7 / 150 .
( 2 ) - اصل نسخه : « تغزونا »
( 3 ) - تبيان 7 / 453 ، رازى 8 / 234 ، كشف الاسرار 6 / 558 .
( 4 ) - تفسير عشرى از قرآن مجيد / 384 .
( 5 ) - تفسير عشرى از قرآن مجيد / 381 ، 382 ، 384 .