ثُمَّ يَتَوَلَّى فَرِيقٌ مِنْهُمْ :
يكى از ايشان اعراض نموذ ، بعد از آن [ كه ] گفتند :
آمَنَّا بِاللَّهِ وَ بِالرَّسُولِ
.
وَ ما أُولئِكَ بِالْمُؤْمِنِينَ :
و او مؤمن نبوذ .
و گفتهاند : مخلص نبوذ . « 1 »
و گفتهاند : صادق نبوذ . « 2 »
و ضمير ، عايد است با يكى ازين سه كه روايت كرديم .
وَ إِذا دُعُوا إِلَى اللَّهِ وَ رَسُولِهِ لِيَحْكُمَ بَيْنَهُمْ :
و چون امير المؤمنين خصم را بخذا و رسول دعوت كرد ، تا رسول - صلى اللّه عليه و آله - به حكم خذاى - عزّ و جلّ - حكم كند ،
إِذا فَرِيقٌ مِنْهُمْ مُعْرِضُونَ :
يكى از ايشان اعراض نموذ ،
وَ إِنْ يَكُنْ لَهُمُ الْحَقُّ :
و اگرچه حكم و قضا ، نه بر ايشان بوذ ؛ يعنى : امير المؤمنين - عليه السلام ، [ 127 - پ ]
يَأْتُوا إِلَيْهِ مُذْعِنِينَ :
بيامذند به خدمت رسول - صلى اللّه عليه و آله - مطيع و منقاد فرمان او را .
هامش
( 1 ) - تفسير فخر 24 / 20 - 21 .
( 2 ) - تفسير عشرى از قرآن مجيد / 381 .