إِنَّما كانَ قَوْلَ الْمُؤْمِنِينَ إِذا دُعُوا إِلَى اللَّهِ وَ رَسُولِهِ لِيَحْكُمَ بَيْنَهُمْ :
بندگانرا مىفرمايذ كه قول مؤمنان ، در حالتى كه ايشانرا در حكومتى بخذا و رسول خوانند تا ميان ايشان حكم كنند ، آنست كه گويند :
حكم رسول اجابت كنيم و سخن او بشنويم ، و امر او را مطاوعت نماييم كه حكم او حكم خذاى - تعالى - بوذ .
وَ مَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ يَخْشَ
« 1 »
اللَّهَ :
و هركس كه مطاوعت كند خذايرا در فرايض ، و رسول را در سنن ، و از عقوبت او بترسذ ،
وَ يَتَّقْهِ :
و از معصيت او احتراز كنذ ،
و گفتهاند : « يخش اللّه » ، از خذاى بترسذ در حال . « و يتّقه » ، و احتراز كنذ از معاصى در استقبال . « 2 »
و گفتهاند : « خشيت » ، ترسى بوذ تا آنك اعتقاد بندذ كه آن چيز كه از آن ميترسذ ، چيزى بزرگست ، و « اتقا » ، احتراز بوذ از عصيان و تقصير ، در آنچ به آن مأمور است . « 3 »
فَأُولئِكَ هُمُ الْفائِزُونَ :
بدرستى كه ايشان فايزانند به ثواب ، ناجيانند از عقاب .
از
« إِنَّما كانَ قَوْلَ الْمُؤْمِنِينَ » :
تا آنجا كه ذكر امير المؤمنين و ذكر اوصاف
هامش
( 1 ) - اصل نسخه : و يخشى .
( 2 ) - مجمع 7 / 150 ، كشاف 3 / 250 .
( 3 ) - رازى 8 / 234 .