مرا گفت :
اى انس ! اول كسى كه ازين در به تو درآيذ ، سيد مسلمانان و قايد الغر المحجلين « 1 » است و خاتم اوصيا اوست . [ 81 - پ ]
هامش
( 1 ) - ميرزا علاء الدين گلستانه ( متوفى 1100 هجرى قمرى ) در كتاب « منهج اليقين » مىنويسد :
« غرّ ، اسبان پيشانى سفيد را مىگويند . و محجّل ، اسب دست و پا سفيد است . و قائد آنها ، كسى است كه آنها را از عقب خود مىبرد . و چون اين نوع اسب در ميان عرب به ميمنت معروف است ، از اصحاب سعادت و نجات كه شيعيان و متابعان امير المؤمنين - عليه السلام - اند ، به اين لفظ تعبير فرموده . »
( منهج اليقين ، نسخه خطى شمارهء 596 كتابخانه مركزى دانشگاه تهران ، برگ 147 - اين كتاب ، در شرح وصاياى امام صادق عليه السلام به شيعيان است كه ثقة الاسلام كلينى در روضهء كافى / 2 - 14 روايت كرده است ) .
- ميرزا محمد قمى مشهدى صاحب تفسير كنز الدقائق نيز در كتاب « سلّم درجات الجنة فى معرفة فضائل ابى الائمة » ذيل حديث 17 مىنويسد :
« الغرّ - به ضمّ غين معجمه و تشديد راء مهمله - جمع اغرّ است . و غرّه ، سفيدى پيشانى است . و اغران پيشانى سفيد . و محجّل - به ضمّ ميم و فتح حاء مهملهء مفتوحه ، بعد از آن جيم مشدّدهء مفتوحه - اسم مفعول باب تفعيل است . و تحجيل ، سفيدى در كلّ قوائم است . و در دست تنها نمىباشد ، مگر با دو پا .
و غرّ محجّل ، كنايه از مؤمنان است كه :يَسْعى نُورُهُمْ بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَ بِأَيْمانِهِمْ[ حديد / 12 ] » .
( سلّم درجات الجنّة فى معرفة فضائل ابى الائمة ، اربعين حديث در مناقب امير المؤمنين عليه السلام ، تاليف ميرزا محمد قمى مشهدى ، نسخه خطى شمارهء 5920 كتابخانهء ملك ، ذيل حديث 17 ) .
علامه مجلسى در بحار الانوار ، به نقل از نهايهء ابن اثير مىنويسد : -