[ وَ ] كانُوا شِيَعاً :
چند فرقت شذند . بعضى بخلاف دين بعضى ، قومى جهوذ ، قومى ترسا . و دين خذاى - تعالى - دين ابرهيم بوذ .
و گفتهاند : مراد ، جميع مشركانند . « 1 »
و گفتهاند : مراد [ 62 - ر ] اهل بدعت است ازين امت ، كه بعد از رسول مخالفت حق كردند . « 2 »
و اصل « شيع » ، از شاع و ذاع است . « 3 »
و گفتهاند : ان « 4 » شيعته ؛ يعنى : پي روي كردم او را . « 5 »
لَسْتَ مِنْهُمْ فِي شَيْءٍ ؛
يعنى : تو براى اي ازيشان .
و گفتهاند : نهى است از قتال ايشان . پس [ به ] آيت سيف منسوخ شد . « 6 »
و گفتهاند : از جنايت ايشان بر تو ضررى نيست .
إِنَّما أَمْرُهُمْ إِلَى اللَّهِ ؛
هامش
( 1 ) - تفسير طبرى 12 / 271 ، تبيان 4 / 328 ، مجمع البيان 4 / 600 ، تفسير رازى 5 / 103
( 2 ) - تفسير طبرى 12 / 270 - 271 رقم 14264 - 14266 ، تبيان و مجمع و رازى - همان صفحات .
( 3 ) - مجمع 4 / 600 ( 4 / 389 ) ، تبيان 4 / 329 ( 4 / 354 ) .
( 4 ) - مصادر : انى .
( 5 ) - تبيان 4 / 329 ، مجمع 4 / 600 ، رازى 5 / 103 .
( 6 ) - طبرى 12 / 272 ، تبيان 4 / 329 ، مجمع 4 / 601 ، رازى 5 / 104 - 105 ، بيضاوى 1 / 329 ، معانى القرآن 1 / 366 .