قَبْلُ
« 1 »
يعنى : آن روز كه بعضى از آيات پروردگار تو - اى محمد ! - ظاهر شوذ ، هيچ نفسى را ايمان او سوذ ندارذ ، الّا آنك پيش [ از ] ظهور آن آيت ، ايمان آورده باشذ .
گفتهاند : مراد اول آياتست . « 2 »
و گفتهاند : همه آيات ، زيرا كه در نوبت بعد از ظهور ، جميع آيات دربندند . « 3 »
و از رسول - صلى اللّه عليه و آله و سلم - نقل كردهاند كه :
روزى صحابه را گفت :
« پيشى گيريذ به عمل صالح ، پيش از آنكه در توبت دربندند بطلوع آفتاب از مغرب ، چون برآيذ » .
فرموذ كه : « چون آفتاب فروميروذ ، ميروذ تا ساق عرش رسذ . چون بساق عرش خذاى رسذ ، سجده كنذ . آنگاه بارى - تعالى - او را اجازت فرمايذ كه از مطلع خوذ طلوع كنذ . چون خذاى - عز و جل - خواهذ كه قيامت [ 61 - پ ] باشذ ، آفتاب را اجازت طلوع نفرمايذ . شب بر مردم دراز شوذ . فزع در خلق افتد . پس بارى - تعالي - او را فرمايذ كه طلوع كن از مغرب . آفتاب از مغرب با ماه طلوع كنذ . قرين يكديگر باشند . بعد از آن ، هيچكس را توبت و عمل صالح سوذ ندارذ . » « 4 »
قوله :
هامش
( 1 ) - انعام / 158 .
( 2 ) - تفسير رازى 5 / 102 .
( 3 ) - تفسير رازى 5 / 102 .
( 4 ) - تفسير طبرى 12 / 248 - 249 رقم 14204 .