يعنى : على - عليه السلم - امام دوستان منست . از آنجا روشن شذ كه ايشان كه بر امامت ديگران بعد از رسول - صلى اللّه عليه و آله - اجماع كردند ، اوليا خذا نبوذند .
و نور من اطاعنى ؛
يعنى : نور ديده فرمان برندگان منست . و ازين معنى ظاهر شذ كه ايشانك مخالفت امير المؤمنين - عليه السلم - كردند ، نه مطعيان خذا بودند .
و هو الكلمة التى الزمتها « 1 » المتقين :
و آن كلمه است كه ترسكاران و پرهيزكارانرا « 2 » به آن الزام كردهام . و نشان آن كلمه ، دوستى اوست . و دشمنى دشمنان او ، چنانك رسول فرموذ :
« لا يحبك الّا مؤمن تقىّ و لا يبغضك الا منافق شقىّ » . « 3 »
هامش
( 1 ) - اصل نسخه : و الزمتها .
( 2 ) - اصل نسخه : پرهيزكانرا .
( 3 ) - بحار الانوار 39 / 280 ح 60 ، بشارة المصطفى / 114
و به همين مضمون : بحار الانوار 39 / 254 ح 25 و 255 ح 28 و 294 و 296 ح 97 ، منتخب الاثر / 48 و 49 .
هركه دوستىاش ايمان باشد و بغضش نفاق و كفر ، لاجرم بايستى به اصلى از اصول دين كه اقرار به آن شرط ايمان است ، پايبند باشد . زيرا مدار ايمان و نفاق ، پيرامون خوددوستى و نفرت نيست بلكه معمولا پيرامون ملزومات آنهاست ، از قبيل اقرار به خلافت ، يا انكار آن .
پس ، مسلما آنكس كه از او نفرت دارد ، طبيعتا امامتش را انكار كرده و چنانچه تظاهر به ايمان كند منافق است . -