قوله تعالى :
قُلْ إِنِّي أَخافُ
[ 39 - ر ]
إِنْ عَصَيْتُ رَبِّي عَذابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ مَنْ يُصْرَفْ عَنْهُ يَوْمَئِذٍ فَقَدْ رَحِمَهُ وَ ذلِكَ الْفَوْزُ الْمُبِينُ .
« 1 »
بگو اى محمد ! من مىترسم از عذاب روز عظيم ؛ يعنى : روز قيامت . و خذا مرا فرموذه است كه اوّل كسى باشم كه متابعت دين و ملت ابرهيم كنم . و خلاف آن مرا موجب عقوبت باشذ .
و جزا مخدوفست . و شرط متعرض است ، ميان فاعل و مفعول به .
مَنْ يُصْرَفْ عَنْهُ :
كه باشذ آن روز كه عذاب از وي صرف كنذ ؟
يعنى : جز خذاى - تعالى - روز قيامت عذاب از وي دفع نكند . « 2 »
فَقَدْ رَحِمَهُ :
او را نجات داذه است و با وي انعام فرموذه .
وَ ذلِكَ الْفَوْزُ الْمُبِينُ :
و آن رستگاري روشن است .
هامش
( 1 ) - انعام / 15 و 16
( 2 ) - مصنف ، « من » را استفهاميه دانسته و بدين ترتيب تفسير كرده است . در حالى كه به قرينهء كلام ، « من » شرطيه است .