قوله تعالى :
قُلْ أَيُّ شَيْءٍ أَكْبَرُ شَهادَةً قُلِ اللَّهُ شَهِيدٌ بَيْنِي وَ بَيْنَكُمْ وَ أُوحِيَ إِلَيَّ هذَا الْقُرْآنُ لِأُنْذِرَكُمْ بِهِ وَ مَنْ بَلَغَ أَ إِنَّكُمْ لَتَشْهَدُونَ أَنَّ مَعَ اللَّهِ آلِهَةً أُخْرى قُلْ لا أَشْهَدُ قُلْ إِنَّما هُوَ إِلهٌ واحِدٌ وَ إِنَّنِي بَرِيءٌ مِمَّا تُشْرِكُونَ
« 1 »
سبب نزول اين آيت آن بوذ كه روساء مكّه به خدمت رسول آمذند ، و گفتند :
اى محمد ! ما هيچكس نمىبينيم كه ترا بدعوى رسالت تصديق مىكند . و ما حال تو از جهوذان و ترسايان تعرف كرديم . ايشان گفتند كه از ذكر و صفت او ، هيچ در كتب ما نيست . بنماى ما را كسى كه گواهي دهذ كه تو رسول خذاييى . خذاى - عزّ و جلّ - آيت فرستاذ . « 2 »
قُلْ أَيُّ شَيْءٍ أَكْبَرُ شَهادَةً :
بگو اى محمد ! كيست كه گواهي دهذ برسالت من ، از خذاى - تعالى - بزرگتر ، كه او را در شهادت گفتن خطا و كذب و سهو نباشذ ؟
هامش
( 1 ) - انعام / 19
( 2 ) - مجمع البيان 4 / 436 ، تفسير رازى 4 / 398 . طبرسى ، فقط از جهوذان ياد كرده است .