مىدانيت از نعمتهاى الوان ،
أَمَدَّكُمْ بِأَنْعامٍ وَ بَنِينَ
پيوسته كرد شما را چهار پايان ، و پسران . ( 132 - 133 )
وَ جَنَّاتٍ وَ عُيُونٍ
و بوستانها و چشمههاى روان . ( 134 )
إِنِّي أَخافُ عَلَيْكُمْ عَذابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ
من مىترسم بر شما از عذاب روز [ ى ] بزرگ بدين جهان ، و گويند بدان جهان . ( 135 )
قالُوا سَواءٌ عَلَيْنا أَ وَعَظْتَ أَمْ لَمْ تَكُنْ مِنَ الْواعِظِينَ
گفتند « 1 » يكسان است بر ما اگر پند دهى يا نباشى از پند دهندگان . ( 136 )
إِنْ هذا إِلَّا خُلُقُ الْأَوَّلِينَ
نيست اينها كه ما مىكنيم مگر عادت پيشينيان . ( 137 )
وَ ما نَحْنُ بِمُعَذَّبِينَ
و نييم ما عذابكردنيان
فَكَذَّبُوهُ فَأَهْلَكْناهُمْ
دروغ گوى داشتندش و هلاك كرديمشان ؛
إِنَّ فِي ذلِكَ لَآيَةً
اندر اينست آيت وحدانيّت ،
وَ ما كانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ
و نيند بيشترين ايشان گروندگان بدين آيت . ( 138 - 139 )
وَ إِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ
و پروردگار تو است عزيز با رحمت . ( 140 )
كَذَّبَتْ ثَمُودُ الْمُرْسَلِينَ
دروغ گوى داشتند ثموديان رسولان را
إِذْ قالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ صالِحٌ
چون گفت هم نسب ايشان صالح پيامبر مر ايشان را ؛
أَ لا تَتَّقُونَ
از خداى تعالى نمىترسيت ، كه جز وى را « 2 » مىپرستيت . ( 141 - 142 )
إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ
منم شما را رسول امانتگزار . ( 143 )
فَاتَّقُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُونِ
بترسيت از خداى و مرا باشيت طاعتدار . ( 144 )
وَ ما أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ
و نمىخواهم از شما مزدى به رسانيدن رسالت ،
إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلى رَبِّ الْعالَمِينَ
نيست ثواب من مگر از پادشاه [ همه ] مملكت . ( 145 )
أَ تُتْرَكُونَ فِي ما هاهُنا آمِنِينَ
خواهندتان ، ماندن درين دنيا ايمنان . ( 146 )
هامش
( 1 ) - اصل : گويند .
( 2 ) - ن : ورا .