وَ ما أَرْسَلْناكَ إِلَّا مُبَشِّراً وَ نَذِيراً
و نفرستاديمت يا محمد مگر مژدهدهنده موافقان را ، و ترساننده مر « 1 » مخالفان را . ( 56 )
قُلْ ما أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ إِلَّا مَنْ شاءَ أَنْ يَتَّخِذَ إِلى رَبِّهِ سَبِيلًا
بگو يا محمد نمىخواهم از شما مزدى به رسانيدن رسالت ، ليكن هر كه خواهد به متابعت من راهى گيرد خود را سوى طلب رحمت ( 57 )
وَ تَوَكَّلْ عَلَى الْحَيِّ الَّذِي لا يَمُوتُ
و توكل كن بر زندهاى كه هرگز مرگ بر وى روا نيست ،
وَ سَبِّحْ
و پاك « 2 » دار وى را « 3 » از هر صفتى كه آن وى را « 7 » سزا نيست
بِحَمْدِهِ
و بستاى وى را « 8 » به صفات سزا ،
وَ كَفى بِهِ بِذُنُوبِ عِبادِهِ خَبِيراً
و بسنده است وى به گناهان بندگانش دانا . ( 58 )
الَّذِي خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ وَ ما بَيْنَهُما فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ
آنك بيافريد آسمانها و زمينها ، و آنچه « 4 » هست ميان « 5 » اينها ؛ در مدت شش روز اين جهان
ثُمَّ اسْتَوى عَلَى الْعَرْشِ الرَّحْمنُ
باز بنمود كمال ملك خويش به مميّزان رحمن ،
فَسْئَلْ بِهِ خَبِيراً
بپرس ازين مر « 6 » دانا را ، و بردار شبهت و خفا را . ( 59 )
وَ إِذا قِيلَ لَهُمُ اسْجُدُوا لِلرَّحْمنِ
و چون گفته مىشود مر كافران را ، كه سجده آريت مر رحمن را ؛
قالُوا وَ مَا الرَّحْمنُ
مىگويند كيست رحمن
أَ نَسْجُدُ لِما تَأْمُرُنا
سجده آريم مر آن را كه مىفرمايىمان ؛
وَ زادَهُمْ نُفُوراً
و مىافزايدشان رميدن ، از پذيرفتن و گرويدن . ( 60 )
تَبارَكَ الَّذِي جَعَلَ فِي السَّماءِ بُرُوجاً
بزرگ است آن خداى كه در آسمانها برجها آفريد
وَ جَعَلَ فِيها سِراجاً وَ قَمَراً مُنِيراً
و در وى آفتاب درخشان و ماه تابان روان گردانيد . ( 61 )
هامش
( 1 ) - ن : « مر » ندارد .
( 2 ) - ن و ت : و منزه .
( 3 ) - ن : و را .
( 4 ) - ن : آنج .
( 5 ) - ن : در ميان .
( 6 ) - اصل : مرد .
( 7 ) - ن : و را .
( 8 ) - ن : و را .